మరచిపోతారనే భయం మనసును అంతగా ఎందుకు కదిలిస్తుంది?

ఒక్కోసారి రాత్రివేళ నిద్రపోకుండా ఈ ఆలోచన వస్తుంది కదా… మనం పోయిన తర్వాత ఎవరైనా గుర్తుంచుకుంటారా? మన బాధలు, మన కలలు, మన నవ్వు… అవన్నీ కాలంలో కరిగిపోతాయా? ఈ భయం మన హృదయాల్లో ఎందుకింత లోతుగా వేళ్లూనుకుని ఉంటుందో మీకు తెలుసా?

మనిషి సామాజిక జంతువు కాబట్టి

మనం ఒంటరిగా బ్రతకడానికి పుట్టలేదు. మన DNA లోనే మనుషుల మధ్య సంబంధాలు నిర్మించుకోవాలనే కోరిక చెక్కబడి ఉంది. పూర్వం మన పూర్వీకులు సమూహంగా ఉంటేనే ప్రాణాలు కాపాడుకునేవారు. ఎవరైనా సమూహం నుండి వేరైపోతే, వారు మరచిపోయేవారు. అంటే అది మరణానికి సమానం అని మన మెదడుకు తెలుసు. ఈ పురాతన భయం నేటికీ మన మనసుల్లో మెదులుతూనే ఉంది.

మన జీవితాలు అర్థవంతమైనవి అని నమ్మాలి అనుకుంటాం. మనం చేసిన పనులు, మనం తాకిన హృదయాలు, మనం పంచిన ప్రేమ… ఇవన్నీ ఏదో ఒక రూపంలో మిగిలిపోవాలి. కానీ మరచిపోయే అవకాశం మన జీవితానికి అర్థం లేకుండా చేస్తుందేమోనని భయపడతాం.

ప్రేమించినవారి భయం

మనం ప్రేమించిన వారు మనల్ని మరచిపోతారా అనే భయం చాలా బాధాకరం. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలు తమ త్యాగాలను మరచిపోతారేమోనని ఆందోళన పడతారు. ప్రేమికులు ఒకరినొకరు విడిపోయిన తర్వాత మర్చిపోతారేమోనని బాధపడతారు. స్నేహితులు కాలక్రమేణా దూరమవుతారేమోనని బెంగ పడతారు.

మన జ్ఞాపకాల్లో మాత్రమే మనం సజీవంగా ఉన్నామని భావిస్తాం. మరచిపోవడం అంటే మరో విధమైన చావు అనుకుంటాం. అది మన ప్రియమైన వ్యక్తులతో మనకున్న బంధాన్ని శాశ్వతంగా తెగదీయడం లాంటిది.

మార్పు అనే వాస్తవం

మన చుట్టూ ప్రతిదీ మారిపోతూ ఉంటుంది. కాలం ఎగిరిపోతుంది. కొత్త తరాలు వస్తాయి. పాత కథలు మాయమవుతాయి. ఈ మార్పును ఆపలేము అని తెలుసు కానీ అంగీకరించలేం. ఫోటోలు తీస్తాం, వీడియోలు తీస్తాం, రోజువారీ నోట్స్ రాస్తాం… ఎందుకు? మరచిపోకుండా ఉండాలని, కాలానికి ఓడిపోకుండా ఉండాలని.

సోషల్ మీడియా యుగంలో ఈ భయం మరింత పెరిగింది. ప్రతి క్షణాన్ని పోస్ట్ చేస్తాం, లైక్స్ కోసం ఎదురుచూస్తాం, కామెంట్లు చదువుకుంటాం. ఇవన్నీ మనం ఉనికిలో ఉన్నామని, ఇతరులకు ముఖ్యమైన వారమని నిరూపించుకోవాలనే ప్రయత్నం.

అసలు విలువ ఎక్కడ ఉంది?

నిజం ఏమిటంటే, మనమంతా ఒకరినొకరు మరచిపోతాం. ఇది బాధాకరమైనా నిజం. కానీ ఈ భయం నుండి బయటపడాలంటే మన దృష్టిని మార్చుకోవాలి. మనల్ని ఎంతకాలం గుర్తుంచుకుంటారు అనే దానికంటే, మనం జీవించిన ప్రతి క్షణం ఎంత నిజాయితీగా జీవించాము అనేది ముఖ్యం.

మన ప్రభావం మనం అనుకున్న విధంగా కాకపోవచ్చు కానీ తప్పకుండా ఉంటుంది. మనం చూపిన దయ, పంచిన నవ్వు, ఇచ్చిన ప్రోత్సాహం… ఇవి అమృతం లాగా వ్యాపిస్తాయి. మన పేర్లు మరచిపోయినా మన చేష్టల ప్రతిధ్వని కొనసాగుతుంది.

శాంతిని కనుగొనడం

మరచిపోతారనే భయాన్ని పూర్తిగా తొలగించలేము కానీ దానితో జీవించడం నేర్చుకోవచ్చు. వర్తమానంలో జీవించడం నేర్చుకోవాలి. మన ప్రియమైన వారితో గడిపే ప్రతి క్షణాన్ని విలువైనదిగా చేసుకోవాలి. భవిష్యత్తులో మనల్ని ఎవరు గుర్తుంచుకుంటారు అనే ఆలోచన కంటే, ఈ రోజు మనం ఎవరికైనా సంతోషం కలిగించామా అనే ఆలోచన చాలా ముఖ్యం.

అందరం ఒకే గమ్యానికి వెళ్తున్నాం. కాలం అందరినీ సమంగా చూస్తుంది. కానీ మన మనుషులతో పంచుకున్న ప్రేమ, సృష్టించిన చిన్న చిన్న సంతోషాలు… అవే శాశ్వతం. మరచిపోతారనే భయంలో కాకుండా, గుర్తుంచుకోవాల్సిన జీవితం గడపడంలో శక్తి కేంద్రీకరించుకుందాం.

ఇదే ఎక్స్‌పీరియెన్స్ నీకు కూడా ఉంటే, దీన్ని చదవు → [“ఎందుకీ ఫీలింగ్ వస్తుంది అంటే — నా కోసం ఎవరూ ఎప్పుడూ సర్ప్రైజ్ చేయరా?”]