బాగుంది అనిపించింది — అందుకే భయపడ్డాను

బాగుంటే అనుమానం వస్తది — యాదికి అంటే తెలియదు, కానీ వస్తది. ఆ రోజు పని సరిగ్గా అయిపోయింది. ఇంట్లో ఏ గొడవా లేదు. చాయ్ కూడా బాగా వచ్చింది — పాలు సరిగ్గా, చక్కెర సరిగ్గా, ఆ రకంగా. ఒక్క నిమిషం “బాగుంది” అనిపించింది. సరిగ్గా ఆ నిమిషంలో — brain ఒక question పంపింది. ఇది ఎంత కాలం ఉంటది? Happiness enjoy చేయడానికి బదులు దాని expiry date calculate చేయడం start అయింది. చాయ్ అయిపోయే లోపు. అందరికీ ఈ feeling తెలుసు. Loud గా చెప్పుకోరు అంతే. అది మంచి రోజు. అనుమానించాను.

భయం తప్పు కాదు. Brain కి reason ఉంది.

మనం happy గా ఉన్న తర్వాత కష్టమైన విషయాలు జరిగాయి — enough times. Brain దాన్ని pattern గా register చేసుకుంది. “సంతోషం వస్తే తర్వాత ఏదో వస్తది” అని ఒక అనుభవం నేర్చుకుంది body. చిన్నప్పుడు exam results బాగా వచ్చాయి. ఆనందపడటానికి ముందే — “ఇంకో subject అయిందా?” అని ఎవరైనా అడిగారు. సంతోషానికి floor లేదు అని అప్పుడే తెలిసింది. Celebrate చేయడానికి ముందే కిందపడటం నేర్చుకున్నాం. ఇప్పుడు కూడా అదే — సంతోషం వచ్చినప్పుడు body automatically brace చేసుకుంటది. ఇది punishment కాదు. Protection. Brain మిమ్మల్ని hurt చేయడానికి ఇది చేయడం లేదు — ఆ hurt మళ్ళీ రాకుండా ఉండాలని చేస్తది. Body గుర్తు పెట్టుకుంటది. అంతే.

రెండూ నిజమే. ఒకటి రెండోది తప్పు చేయదు.

ఆ సాయంత్రం — friend తో మాట్లాడావు, లేదా పని బాగా జరిగింది, లేదా ఏమీ జరగకుండా కేవలం quiet గా కూర్చున్నావు — ఆ moment లో “ఇది నిజంగా బాగుంది” అని అనిపించింది. అదే సమయంలో “ఇది పోతదేమో” అని కూడా అనిపించింది. రెండూ ఒకే సమయంలో. భయం ఆ evening ని erase చేయలేదు. ఆ evening జరిగింది. Fear ఉన్నా జరిగింది. సంతోషం fake కాదు, fear కూడా fake కాదు — రెండూ ఒకే సారి పట్టుకోవొచ్చు — అనెనా? వెళ్దాం.

మనకి usually అనిపిస్తది — ఒకటి choose చేయాలని. Either fully enjoy చేయాలి, fear లేకుండా — లేదా fear ని acknowledge చేస్తే happiness somehow తక్కువ అయినట్టు. ఆ choice false. రెండూ ఉన్నాయి. సరే.

రెండూ feel అవ్వడానికి permission ఎవరూ ఇవ్వలేదు.

మన households లో emotional states కి clarity expect చేస్తారు. “బాగున్నావా లేదా?” రెండూ అని చెప్పే space లేదు. బాగుందా అంటే “బాగుంది” చెప్పాలి. అంతే. Clear గా ఉంది. “ఏదో ఉంది” అంటే — “ఏడుస్తావేంటి, problem ఏముంది?” “బాగుంది” అంటే — “అయితే నవ్వు, ఏడ్చే పని లేదు.” Mixed feelings కి room లేదు. Ambivalence ని weakness గా treat చేసే culture లో పెరిగాం. అందుకే happiness వచ్చినప్పుడు fear ని suppress చేయాలని try చేస్తాం — “enjoy చేయాలి, ఇప్పుడు worry కి time లేదు.” అది work అవ్వదు. Fear suppress అవ్వదు — underground కి వెళ్ళిపోతది. మరియు happiness కూడా దానితో పాటు muted అవుతది. రెండూ పట్టుకోవడం కష్టం కాదు. Space లేదు అంతే.

Fear వచ్చింది. “సరే” అన్నావు. అంతే.

మంచి news వచ్చింది ఒకసారి. వెంటనే — “ఇది పోతదేమో” అని వచ్చింది. ఆ thought కి fight చేయలేదు. Explain చేసుకోలేదు. “సరే, ఉంది” అన్నావు. మరియు ఆ సాయంత్రం అయినా బాగానే గడిచింది. Fear ఉన్నా. సంతోషం కూడా ఉన్నా. ఒకటి రెండోదాన్ని cancel చేయలేదు.

Fear తో fight చేయడం ఆపినప్పుడు ఏం జరుగుతదంటే — fear disappear కాదు. కానీ అది room fill చేయడం ఆపుతది. Happiness కి కొంచెం space దొరుకుతది. ఇది skill కాదు. Practice. First try లో perfect అవ్వదు. రోజూ అవ్వదు. కానీ ఒక్కసారైనా — fear వచ్చింది, “సరే” అన్నావు, evening బాగా గడిచింది — అది చాలు. ఆపలేదు. వెళ్ళిపోయింది. Fix చేయాల్సిన పని లేదు. ఉండనీ.

సాయంత్రం గాలి వచ్చింది. అది జరిగింది. Meaning ఏమీ లేదు.

Happiness మరియు fear రెండూ ఉన్నప్పుడు — మూడో విషయం కూడా ఉంటది. అది ఈ moment లో ఉండటం. Future calculate చేయడం కాదు, past justify చేయడం కాదు — ఇప్పుడు ఇక్కడ ఉన్న ఈ thing. చాయ్ వేడిగా ఉంది. గాలి వచ్చింది. ఒక నిమిషం quiet గా ఉంది. దాన్ని పట్టుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. ఉన్నంత సేపు ఉంటది. ఇప్పుడు ఇక్కడ ఉంది. అది చాలు.

బాగుంది అనిపించింది. నిజమే. అంతే.

ఈ విషయాన్ని స్టెప్-బై-స్టెప్ ఎక్స్‌ప్లెయిన్ చేశాం ఇక్కడ → ప్రేమ అనుకుని పడిపోయావ్ కానీ అది టాక్సిక్ అట్రాక్షన్ అని తెలిస్తే?