Task చేయాలని తెలుసు, చేయలేకపోతున్నాను, దాని గురించే ఆలోచిస్తూ మరింత చేయలేకపోతున్నాను — Procrastination వెనక guilt loop

ఏవండీ.. వింటున్నారా? ఇది మనసులో మాటండి. ఎవరికీ సెప్పుకోలేం, అలాగని భరించలేం. కాకినాడ బీచ్‌ రోడ్డులో గాలికి వదిలేసినట్టు మన జీవితాన్ని అలా వదిలేసి, సోఫాలో ముడుచుకుని కూర్చుని ఆలోచించే విషయాలండి ఇవి. ఒకసారి వినండి, మీకే సెప్పేత్తాను!

1. ఆ పాత మధురం… అదేనండి ఆ ఉదయం ఉత్సాహం!

ఎప్పుడైనా అనుకున్నారా…? రాత్రి పడుకునే ముందు మనలో ఒక వివేకానందుడు, ఒక అబ్దుల్ కలాం మేల్కొంటారండి. “రేపు పొద్దున్నే 6 గంటలకి అలారం.. లేవగానే ఆ పెండింగ్ వర్క్ పూర్తి చేసేయాలి, ఆ తర్వాత ఒక అరగంట ఎక్సర్‌సైజ్, ఆ పైన హెల్దీ బ్రేక్‌ఫాస్ట్!” అని ఒక రేంజ్‌లో ప్లాన్ వేసేత్తాం. ఆ టైంలో మన Productivity లెవల్స్ చూస్తే సాక్షాత్తు ఆ భగవంతుడికే అసూయ వచ్చేత్తాది.

కానీ సీన్ కట్ చేస్తే.. పొద్దున్న 6 అయిద్ది. అలారం మోగుద్ది. మనమేమో దాన్ని శత్రువుని చూసినట్టు చూసి, ‘ఒక్క ఐదు నిమిషాలు’ అని స్నూజ్ కొట్టేత్తాం. తీరా కళ్ళు తెరిచి చూసేసరికి టైం 11 అవుద్ది. అప్పుడు మొదలవుద్దండి అసలు నరకం. “సర్లే.. ఎలాగో లేట్ అయిపోయింది కదా, ఒక్కసారి ఫోన్ చూసి అప్పుడు పని మొదలెడదాం” అని ‘Shorts’ ఓపెన్ చేస్తాం. అక్కడ ఎవడో గిన్నెలు కడుగుతుంటాడు, ఇంకెవడో డ్యాన్స్ చేస్తుంటాడు.. మనకేమో వాటన్నిటితో పని లేదు, కానీ అలా చూస్తూ ఉండిపోతాం. మనసులో మాత్రం “పని ఉంది బాబూ.. లే” అని ఒక కేక వినిపిస్తూనే ఉంటాది. కానీ ఆ వేలు మాత్రం పైకి కిందకి స్క్రోల్ చేస్తూనే ఉంటాది. ఆ ‘Start’ చేయలేకపోయే అవస్థ ఉంది చూశారూ.. అది పగవాడికి కూడా రాకూడదండి!

2. అసలు కథ ఇక్కడే ఉందండి (The Fear Factor)

ఇక్కడ twist ఏమిటంటే… బయట ప్రపంచానికి మనం ‘సోమరిపోతులం’ లా కనిపిస్తాం కానీ, లోపల మనకి జరుగుతున్న యుద్ధం వేరండి. మనం పని చేయట్లేదంటే దానికి కారణం బద్ధకం కాదు, భయం! “ఈ పని నేను పర్ఫెక్ట్‌గా చేయలేనేమో” అన్న భయం మనల్ని అడుగు ముందుకు వేయనివ్వదు. దాన్నే పెద్ద పెద్ద ఇంగ్లీష్ పదాల్లో ‘Perfectionism Paralysis’ అంటారటండి.

ఆ పని పట్ల మనకి ఉండే Anxiety వల్ల మన బ్రెయిన్ ‘Freeze’ మోడ్‌లోకి వెళ్ళిపోద్ది. ఆ టైంలో మనకి పని చేయట్లేదనే బాధ కన్నా, “నేను ఎందుకు ఇలా అయిపోతున్నాను?” అనే అసహనం ఎక్కువైపోద్ది. మన కాకినాడ పోర్టులో లంగరు వేసిన పడవలా ఒకే చోట ఉండిపోతాం, అటు కదలలేం.. ఇటు మునిగిపోలేం. మనం ఆ సోఫాలో పడుకున్నా సరే, మన బుర్రలో మాత్రం ఆ పని తాలూకు ఆలోచనలు సుడిగుండంలా తిరుగుతూనే ఉంటాయి. దీన్నే ‘Productive Procrastination’ అంటారు—అంటే ఆ ముఖ్యమైన పని చేయకుండా, ఇల్లు సర్దడం, మెయిల్స్ చెక్ చేయడం లాంటి పనికిమాలిన పనులన్నీ చేసేత్తాం అన్నమాట.

3. మన సొసైటీ, ఆ హడావిడి (The Pressure)

పాత generation కి అర్థం కాదు కానీ… మన నాన్నగారి కాలంలో పని అంటే కాయకష్టం ఉండేదండి. పొలం వెళ్ళడం, ఆఫీసుకి వెళ్ళి ఫైళ్ళు రాయడం.. సాయంత్రం ఇంటికి వస్తే పని అయిపోయేది. కానీ మనకి ఈ “మెంటల్ కష్టం” ఎక్కువైపోయింది బాబూ! ఎక్కడ చూసినా ‘Hustle Culture’. ఇన్ స్టాగ్రామ్ ఓపెన్ చేస్తే చాలు, ఎవడో 22 ఏళ్ళ కుర్రాడు కోట్లు సంపాదించేస్తున్నట్టు, ఇంకెవరో వరల్డ్ టూర్ వెళ్ళిపోతున్నట్టు ఫోటోలు పెడతారు. అది చూసి మనకి Toxic ఫీలింగ్ వచ్చేత్తాది.

“అందరూ ఏదో పీకేస్తున్నారు, నేను మాత్రం ఇలా ఖాళీగా పడుకున్నాను” అన్న గిల్ట్ మనల్ని తినేత్తాది. వాళ్ళు నిజంగా అంత కష్టపడుతున్నారో లేదో మనకి తెలియదు కానీ, ఆ స్క్రీన్ మీద కనిపించే మెరుపులు మనల్ని డిప్రెషన్‌లోకి నెట్టేస్తాయి. మన పాత తరం వాళ్ళకి ఫిజికల్ టైర్డ్‌నెస్ ఉండేది, మనకేమో ‘Digital Burnout’ వచ్చేస్తోంది. ఏవండీ.. ఒక్క నిమిషం కూర్చుని ప్రశాంతంగా ఊపిరి పీల్చుకుందామన్నా ఈ నోటిఫికేషన్లు మనల్ని వదలవు కదండీ!

4. ఆ గిల్ట్ లూప్ అనే చక్రవ్యూహం

Actual scene ఏంటంటే… ఇది ఒక విషవలయం అండి. ఫస్ట్, మనం చేయాల్సిన పని చేయం. దాని వల్ల గిల్ట్ (అపరాధ భావం) మొదలవుద్ది. ఆ గిల్ట్ వల్ల వచ్చే స్ట్రెస్ భరించలేక, దాన్ని మర్చిపోవడానికి మళ్ళీ ఫోన్ పట్టుకుంటాం. అదేనండి.. ఆ పాపిష్టి ‘Doomscrolling’. అలా ఫోన్ చూస్తూ టైం వేస్ట్ చేస్తున్నాం అని తెలిసే కొద్దీ గిల్ట్ ఇంకా పెరుగుద్ది. ఆ గిల్ట్ పెరిగే కొద్దీ స్ట్రెస్ పెరుగుద్ది. మళ్ళీ ఆ స్ట్రెస్ తగ్గించుకోవడానికి మళ్ళీ ఫోన్!

అబ్బబ్బ.. ఒక పట్టాన వదలదు బాబూ ఈ చక్రవ్యూహం! మధ్యలో ఎవరో ఫోన్ చేసి “ఆ పని ఏమైందిరా?” అని అడిగితే చాలు, గుండె జారి గల్లంతయిపోద్ది. అప్పుడు అబద్ధాలు సెప్పేత్తాం—”అయిపోవచ్చింది,” “సర్వర్ డౌన్,” “పవర్ లేదు.” ఆ అబద్ధం వల్ల మళ్ళీ కొత్త గిల్ట్. ఇలా మనల్ని మనం ఒక చీకటి గదిలో బంధించేసుకుంటాం. ఆ గది బయట తాళం మన చేతిలోనే ఉంటాది, కానీ దాన్ని తీసే ఓపిక ఉండదు. ఆ టైంలో మనం చూసే ప్రతి రీల్ ఒక నరకంలా అనిపిస్తాది, అయినా సరే వేలు మాత్రం ఆపలేం.

5. మనల్ని మనమే తిట్టుకుందాం రండి (The Roast)

అందరం ఒప్పుకోలేని నిజం… ఏవండీ.. మనం మనకి చెప్పుకునే అతి పెద్ద అబద్ధం ఏంటో తెలుసా? “రేపు చూద్దాంలే!” ఆ ‘రేపు’ అనేది ఒక మాయాజాలం అండి. అది ఎప్పుడూ రాదు. మీరు “రేపు పొద్దున్నే లేచి చేసేస్తాను” అని సెప్పే మాటలు వింటే, సాక్షాత్తు ఆ కాలభైరవుడు కూడా నవ్వేత్తాడు.

ఎందుకండీ మనకి ఈ వేషాలు? “నేను చాలా బిజీగా ఉన్నాను” అని బిల్డప్ ఇస్తాం కానీ, మన ఫోన్ లో ‘Screen Time’ చూస్తే 8 గంటలు ఉంటాది. అందులో 6 గంటలు ఒట్టి చెత్తే! మనకి ఆ ‘Deadline’ వచ్చే వరకు ఒళ్ళు వంగదు. ఎగ్జామ్ ముందు రోజు రాత్రి చదివే స్టూడెంట్‌లా, ఆఖరి నిమిషంలో హడావిడి పడి ఏదో ఒకటి చుట్టేస్తాం. మళ్ళీ ఆ పని అయిపోయాక “వచ్చే సారి ఇలా చేయకూడదు బాబూ” అని మనకి మనమే ఒట్లు పెట్టుకుంటాం. కానీ మళ్ళీ సేమ్ సీన్ రిపీట్! ఏవండీ.. మన కాకినాడ సుబ్బయ్య గారి హోటల్‌లో భోజనం తిన్నంత ఇష్టంగా ఈ బద్ధకాన్ని మెక్కుతున్నాం మనం. కొంచెం సిగ్గుండాలి కదండీ మనకి!

6. సరే.. ఏదో ఒకటి చేద్దాం లేండి (The Hope)

సింపుల్ గా చెప్పాలంటే… ఈ గిల్ట్ లూప్ నుండి బయటపడటం అంత కష్టం ఏమీ కాదండి. ఫస్ట్ ఆ ‘Perfection’ అనే పిచ్చిని వదిలేయండి. పని పర్ఫెక్ట్‌గా అవ్వక్కర్లేదు, కనీసం చెత్తగా అయినా సరే మొదలు పెట్టండి. “Done is better than perfect” అని ఒక పెద్దాయన సెప్పాడండి.

ఒక చిన్న చిట్కా సెప్తానండి— ‘5-Minute Rule’. ఏదైనా పని చేయబుద్ధి కాకపోతే, “సరే.. ఒక్క ఐదు నిమిషాలు మాత్రమే చేస్తాను, ఆ తర్వాత ఆపేస్తాను” అని మీ బ్రెయిన్‌ని నమ్మించండి. ఒకసారి మొదలుపెడితే, ఆ ఫ్లో వచ్చేత్తాది. ఆ గిల్ట్ లూప్‌ని బ్రేక్ చేయడానికి ఒక చిన్న అడుగు చాలండి. ఫోన్ తీసి అవతల పారేయండి (మరీ దూరం కాదండోయ్, పగిలిపోద్ది!). ఒక గ్లాసు మంచినీళ్ళు తాగి, కళ్ళు మూసుకుని “అయిపోద్ది.. చేసేయగలవు” అని మీకు మీరు చెప్పుకోండి.

మనం కాకినాడ వాళ్లమండి.. తలుచుకుంటే సముద్రాన్నే ఈదేస్తాం, ఇలాంటి చిన్న చిన్న పనులు ఒక లెక్కా? ఆ గిల్ట్ ని తీసి కాకినాడ ఉప్పు మడుగుల్లో పారేయండి. ఇప్పుడే, ఈ క్షణమే ఆ సోఫాలోంచి లేవండి. వెళ్ళి ఆ పని మొదలెట్టండి. అయిపోద్ది.. అంతా మంచిగా అయిపోద్ది!

నేను మీకు ఒక చిన్న సహాయం చేయనా? మీరు ఇవాళ చేయాలనుకున్న ఆ ఒక్క పని ఏంటో నాకు చెప్పండి, దాన్ని చిన్న చిన్న స్టెప్స్‌గా ఎలా విడగొట్టాలో నేను ప్లాన్ చేసి ఇస్తాను. ఏమంటారు?

మనలో చాలా మంది ఈ ఫేజ్‌లో ఉంటారు : చిన్న బ్రేక్‌లు తీసుకుంటూ పని చేస్తే ఎనర్జీ స్థిరంగా ఉంటుంది