Phone లో ఉన్నప్పుడు మాత్రమే calm గా feel అవడం — addiction అని judge చేసే ముందు ఒక్కసారి ఆలోచించు

మిడ్ నైట్ అయిందంటే చాలు, ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోతారు కానీ మన కళ్లు మాత్రం ఆ చిన్న స్క్రీన్ మీదనే ఉంటాయి. ఆ బెడ్ లైట్ వెలుతురులో ఫోన్ చూస్తూ కూర్చోవడం ఒక అలవాటు కాదు, అదొక అవసరం. ప్రపంచం అంతా ఆగిపోయినట్టు అనిపిస్తుంది కానీ మన చేతిలో ఉన్న ఆ గ్లాస్ ముక్క మాత్రం ఇంకా పరిగెడుతూనే ఉంటుంది. ఆ టైంలో మనం ఏం చూస్తున్నాం అన్నది ముఖ్యం కాదు, ఆ ఫోన్ ఇచ్చే ఐసోలేషన్ ముఖ్యం. బయట అంతా గొడవ, లోపల అంతా ఆలోచనలు, ఈ రెండిటి మధ్యలో ఫోన్ ఒక బఫర్ లాగా పనిచేస్తుంది. ఆ నిశ్శబ్దంలో నోటిఫికేషన్స్ రావు, ఎవరూ డెడ్ లైన్స్ గురించి అడగరు. ఈ నిశ్శబ్దం మనకి కావాల్సిన ప్రశాంతత. ఇక్కడ ట్విస్ట్ ఏమిటంటే, మనం ఫోన్ వాడుతున్నాం అని అందరూ అనుకుంటారు కానీ నిజానికి మనం ఆ ఫోన్ వెనుక దాక్కుంటున్నాము. పక్కన ఉన్న మనుషుల కంటే ఆ పిక్సెల్స్ తోనే మనకి ఎక్కువ కంఫర్ట్ ఉంటుంది. అది ఒక సెక్యూర్ స్పేస్ లాగా ఫీల్ అవుతాం. ఐతే? అది మన ఇష్టం.

ఎవరో వచ్చి మనకి అడిక్షన్ అని సర్టిఫికేట్ ఇచ్చేస్తారు. పోనీలే, వాళ్ళకి తెలీదు కదా రియాలిటీ ఎలా ఉంటుందో. అడిక్షన్ అంటే అది ఒక జబ్బు లాగా మాట్లాడుతారు కానీ ఇది కేవలం ఒక సర్వైవల్ మెకానిజం.

రోజంతా ఆఫీసులో మేనేజర్ల అరపులు, ట్రాఫిక్ లో జనం మధ్య నలిగిపోవడం, ఇంటికి రాగానే మళ్ళీ అదే పాత గొడవలు. ఇవన్నీ తట్టుకోవడానికి మైండ్ కి ఏదో ఒక రిలీఫ్ కావాలి కదా.

Real life feels like a sensory overload sometimes. ఆ టైంలో ఫోన్ ఓపెన్ చేస్తే అంతా మన కంట్రోల్ లో ఉంటుంది. నచ్చితే చూస్తాం, లేకపోతే స్క్రోల్ చేస్తాం. అక్కడ మనం ఎవరికీ సమాధానం చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. అందరం ఒప్పుకోలేని నిజం ఏమిటంటే, మనం ఫోన్ కి బానిసలం కాలేదు, మన చుట్టూ ఉన్న స్ట్రెస్ నుంచి తప్పించుకోవడానికి దాన్ని ఒక దారిలా వాడుకుంటున్నాం. ఇది వ్యసనం కాదు, ఒక రక్షణ కవచం. సీరియస్ గా, ఆ మాత్రం స్పేస్ కూడా లేకపోతే మనిషికి పిచ్చెక్కుతుంది.

హౌ హౌ… డిజిటల్ కోకూనింగ్ అంటే ఏదో పెద్ద సైకాలజీ పదం అనుకుంటారు.

సింపుల్ గా చెప్పాలంటే, అది మన చుట్టూ మనం గీసుకున్న ఒక గీత. ఆ గీత లోపలికి ఎవరూ రాలేరు. అమ్మ వచ్చి పెళ్లి ఎప్పుడు అని అడగదు, నాన్న వచ్చి సేవింగ్స్ గురించి లెక్చర్లు ఇవ్వరు. ఫోన్ లో ఉన్నప్పుడు మనం ఒక అదృశ్య లోకంలో ఉంటాం. ఆ లోకంలో మనకి నచ్చిన రీల్స్, నచ్చిన మ్యూజిక్, నచ్చిన మనుషులు ఉంటారు. ఇక్కడ ఎవరూ జడ్జ్ చేయరు. బయట సమాజం మనల్ని ఒక బాధ్యత గల కూతురిలాగానో, ఒక వర్కింగ్ ఉమెన్ లాగానో చూడాలి అని ఫిక్స్ అయిపోతుంది. కానీ ఆ స్క్రీన్ ముందు మాత్రం మనం కేవలం ఒక యూజర్ మాత్రమే. ఎవరూ మనల్ని ఏ ప్రశ్న అడగరు అక్కడ. బంధువుల ఫంక్షన్ లో కూర్చున్నప్పుడు కూడా ఫోన్ లో తల దూర్చుకోవడం వెనుక ఉన్న అర్థం అదే. మాకు ఆ కన్వర్జేషన్స్ తో సంబంధం లేదు అని చెప్పడానికి అదొక సైలెంట్ సిగ్నల్. ఐతే?

అది అర్థం చేసుకోక అందరూ ఫోన్ నే తిడతారు.

సీరియస్ గా? ఈ ఆంటీలు, బామ్మలు చేసే రచ్చ మామూలుగా ఉండదు. తలనొప్పి వచ్చినా, తిండి అరగకపోయినా అన్నిటికీ కారణం ఆ ఫోన్ అన్నట్టే మాట్లాడుతారు. హైదరాబాద్ లో ఒక ఆవరేజ్ డిన్నర్ టేబుల్ సీన్ చూస్తే, ఫోన్ పక్కన పెట్టి అందరితో మాట్లాడాలి అని రూల్ పెడతారు. కానీ మాట్లాడటానికి అక్కడ ఏముంటుంది? మళ్ళీ అవే పాత విషయాలు, అవే కంప్లైంట్స్. ఫోన్ అనేది ఒక విలన్ లాగా కనిపిస్తుంది వాళ్ళకి, ఎందుకంటే అది వాళ్ళ కంట్రోల్ ని దెబ్బతీస్తుంది. మనం వాళ్ళ వైపు చూడకుండా స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్నాం అంటే వాళ్ళకి భయం. పాత జనరేషన్ కి అర్థం కాదు కానీ, మా జనరేషన్ కి ఫోన్ అంటే ఒక ఎస్కేప్ రూట్. ఆ ఫోన్ లేకపోతే మేము ఆ బోర్డమ్ ని, ఆ టాక్సిసిటీ ని భరించలేము. ఫోన్ మీద కోపం మన మీద అసహనం. అది అర్థం చేసుకుంటే సగం గొడవలు ఉండవు. పోనీలే, వాళ్ళకి అది అర్థం కాకపోయినా పర్లేదు, మా పని మేము చేసుకుంటాం.

మనకి కావాల్సింది ఫోన్ కాదు, కొంచెం ప్రశాంతత. ఫోన్ లో ఉన్న ఆ గ్లాస్ ముక్క మనల్ని ఏమీ డిమాండ్ చేయదు.

అది మనల్ని హడావిడి చేయదు, ఎక్స్ పెక్టేషన్స్ పెట్టుకోదు. మనం అలసిపోయి ఉన్నప్పుడు అది కేవలం ఒక విండో లాగా పనిచేస్తుంది. ఆ విండో లో నుంచి చూస్తూ మనం ప్రపంచాన్ని మర్చిపోవచ్చు. ఎప్పుడైతే మనం ఈ నిజాన్ని ఒప్పుకుంటామో, అప్పుడు ఆ గిల్ట్ ఫీలింగ్ పోతుంది. మనం అడిక్ట్స్ కాదు, జస్ట్ అలసిపోయిన వాళ్ళం. బర్న్ అవుట్ నుంచి బయటపడటానికి మనకి తెలిసిన ఏకైక దారి ఇదే. మనకి మనమే ఎందుకు దూరం అవుతున్నాం? ఎందుకంటే దగ్గర అవ్వడానికి బయట ఎవరూ సరిగ్గా లేరు. నిజమైన అలసటకి ఫోన్ ఒక చిన్న విరామం. అది తెలుసుకుంటే చాలు. ఐతే? ఇక ఆపేయండి.

మీరు కూడా నాలాగే ఈ మిడ్ నైట్ వరకు ఫోన్ చూస్తూ ఈ ఆర్టికల్ చదువుతున్నారా? దీన్ని మీ స్టోరీలో షేర్ చేసి, ‘నువ్వు సరిగ్గా ఉన్నావ్’ అని మీ లాంటి వాళ్ళకి ఒక చిన్న కాంప్లిమెంట్ ఇవ్వమంటారా?

దీనికి రిలేటెడ్ అయిన మరో ఆంగిల్ ఇక్కడ ఉంది → వాళ్లు రిలేషన్‌లో లేరు కానీ వదలడం కూడా మానరు ఎందుకు?