మెసేజ్ సెండ్ అయినా సీన్ లేకపోతే మైండ్ గేమ్?

బ్లూ టిక్ చూసినా రిప్లై రాకపోతే మనం సైకో అయిపోతామా? వాట్సాప్ లో లాస్ట్ సీన్ “5 minutes ago” అని చూపిస్తుంది కానీ మన మెసేజ్ కి సమాధానం లేదు. ఈ ఫీలింగ్ ని ఎక్స్‌పీరియన్స్ చేయని వారు ఈ జెనరేషన్ లో లేరు అని చెప్పొచ్చు!

మన బ్రెయిన్ ఎందుకు ఇన్‌స్టంట్ రిప్లై ఎక్స్‌పెక్ట్ చేస్తుంది?

డిజిటల్ వరల్డ్ లో పెరిగిన మనకి పేషన్స్ అనే వర్డ్ డిక్షనరీ నుంచి డిలీట్ అయిపోయింది. ఫుడ్ డెలివరీ ట్రాక్ చేస్తాం, క్యాబ్ లొకేషన్ చూస్తాం, పేమెంట్ ఇన్‌స్టంట్ అవుతుంది – అలాగే మెసేజ్‌లు కూడా తుక్కున రిప్లై వస్తాయని అనుకుంటాం.

కానీ హ్యూమన్ ఎమోషన్స్ అంత సింపుల్ కాదుగా! ఎవరికైనా బాడ్ డే ఉండొచ్చు, ఫ్యామిలీ ప్రాబ్లమ్స్ ఉండొచ్చు, లేదా సింప్లీ ఫోన్ బ్యాటరీ డెడ్ అయ్యుండొచ్చు. బట్ మన మైండ్ వెంటనే నెగటివ్ మోడ్ లోకి స్విచ్ అవుతుంది.

రియల్ ఎగ్జాంపుల్: రాహుల్ తన ఎక్స్-గర్ల్‌ఫ్రెండ్ కి క్యాజువల్ గా “ఎలా ఉన్నావ్?” అని పంపించాడు. ఆమె ఆన్‌లైన్ కనిపించినా రిప్లై రాలేదు. రాహుల్ రోజంతా ఆ ఒక్క మెసేజ్ గురించే ఆలోచించాడు. ఆఫీస్ వర్క్ లో కాన్సన్ట్రేట్ చేయలేకపోయాడు.

“సీన్ జోన్” లోకి వెళ్ళిన మన సెల్ఫ్-ఎస్టీమ్

మన మెసేజ్ చూసి కూడా రిప్లై రాకపోవడం మన ఈగో కి డైరెక్ట్ అట్యాక్ లా అనిపిస్తుంది. సైకాలజీ లో దీన్ని “రిజెక్షన్ సెన్సిటివిటీ” అంటారు. మన బ్రెయిన్ నేచురల్లీ సోషల్ కనెక్షన్ కోరుకుంతుంది. ఎవరైనా మనతో ఇంటరాక్ట్ చేయకపోతే, డేంజర్ సిగ్నల్ లా ఫీల్ అవుతుంది.

“నేను ఏదైనా రాంగ్ చేసానా?” “నన్ను బోరింగ్ అనిపిస్తుందేమో?” “వేరె వాళ్ళతో బిజీ గా ఉంటారేమో?” – ఇలా అనవసర డౌట్స్ క్రియేట్ అయిపోతాయి.

ఓవర్-థింకింగ్ మెషిన్ అయిపోయిన మన మైండ్ ఎలా పనిచేస్తుంది?

ఒకసారి ఈ నెగటివ్ స్పైరల్ స్టార్ట్ అయిపోతే మన బ్రెయిన్ ఆటోమాటిక్ గా వర్స్ట్ కేస్ సినారియోస్ బిల్డ్ చేస్తుంది. సైకాలజీ లో దీన్ని “రూమినేషన్” అంటారు – ఒకే థాట్ మీద మళ్లీ మళ్లీ ఫోకస్ చేయడం.

అనదర్ ఎగ్జాంపుల్: ప్రియా తన బెస్ట్ ఫ్రెండ్ కి వీకెండ్ ప్లాన్స్ గురించి మెసేజ్ చేసింది. ఫ్రెండ్ యాక్టివ్ గా ఉన్నా సీన్ కూడా కాలేదు. ప్రియా మొత్తం రాత్రి స్లీప్ రాలేదు – “మనకి ఏదైనా ఫైట్ అయిందా? లేక వేరే ప్లాన్స్ చేసుకుంటుందా?” అని టార్చర్ పడింది.

మన బ్రెయిన్ ఇలా అనవసర స్ట్రెస్ క్రియేట్ చేసుకుంటుంది. అసలు ప్రాబ్లమ్ ఏమిటంటే మనం పర్సనల్ గా తీసుకోవడం.

వాట్సాప్ ఫీచర్స్ = మెంటల్ హెల్త్ ఎనమీ అయిపోయాయా?

బ్లూ టిక్స్, లాస్ట్ సీన్, ఆన్‌లైన్ స్టేటస్ – ఇవన్నీ ఒరిజినల్లీ కన్వీనియన్స్ కోసం డిజైన్ చేసారు. కానీ మనకి యాంజైటీ సోర్స్ అయిపోయాయి. పాత రోజుల్లో లెటర్ పంపిస్తే రిప్లై రావడానికి వీక్స్ పట్టేది. అప్పుడు పేషన్స్ ఉండేది.

టెక్నాలజీ మనకి ఇన్‌స్టంట్ గ్రాటిఫికేషన్ హ్యాబిట్ డెవలప్ చేసింది. అది కమ్యూనికేషన్ ఎక్స్‌పెక్టేషన్స్ కూడా చేంజ్ చేసింది. ఇప్పుడు 10 మినిట్స్ లో రిప్లై రాకపోతే టెన్షన్ స్టార్ట్ అవుతుంది.

ఈ మైండ్ గేమ్స్ నుంచి ఎలా ఎస్కేప్ అవ్వాలి?

స్ట్రాటజీ 1: మల్టీ-టాస్కింగ్ అప్రోచ్
మెసేజ్ సెండ్ చేసిన తర్వాత వేరే పని లో ఇన్వాల్వ్ అవ్వాలి. రిప్లై కోసం ఫోన్ చెక్ చేస్తూ వెయిట్ చేయకూడదు.

స్ట్రాటజీ 2: పర్స్పెక్టివ్ స్విచ్
“ఇట్’స్ నాట్ అబౌట్ మి, ఇట్’స్ అబౌట్ దెమ్” అని రిమెంబర్ చేసుకోవాలి. ప్రతి పర్సన్ కి వారి పర్సనల్ ప్రయారిటీస్ ఉంటాయి.

స్ట్రాటజీ 3: డైరెక్ట్ కమ్యూనికేషన్
రియల్ డౌట్ ఉంటే పోలైట్లీ “బిజీ గా ఉన్నావా?” అని ఆస్క్ చేయవచ్చు. మైండ్ గేమ్స్ కంటే ఆనెస్ట్ కమ్యూనికేషన్ బెటర్.

డిజిటల్ డిటాక్స్ = మెంటల్ పీస్?

ఆన్‌లైన్ స్టేటస్, మెసేజ్ డెలివర్డ్ నోటిఫికేషన్స్ – ఇవన్నీ ఆప్షనల్ ఫీచర్స్ అని గుర్తుపెట్టుకోవాలి. రియల్ రిలేషన్‌షిప్స్ ఫేస్-టు-ఫేస్ కన్వర్సేషన్స్ తో బిల్డ్ అవుతాయి, డిజిటల్ కన్‌ఫర్మేషన్స్ తో కాదు.

మన హ్యాపీనెస్ ఇతరుల రెస్పాన్స్ టైమ్ మీద డిపెండ్ అవ్వకూడదు. మెసేజ్ పంపించిన తర్వాత అటాచ్ కాకుండా, డిటాచ్ అయిపోవాలి.

కమ్యూనికేషన్ అనేది టూ-వే ప్రాసెస్. మనం సెండ్ చేస్తాం, వారు కన్వీనియంట్ టైమ్ లో రిప్లై చేస్తారు. అంతే!

ఫైనల్ ట్విస్ట్: మనం ఇంత అనాలిసిస్ చేసేసరికి… ఒక్కోసారి అసలు మన మెసేజ్ డెలివర్ కూడా కాకుండా నెట్‌వర్క్ ఇష్యూ వల్ల స్టక్ అయ్యుండొచ్చు! అప్పుడు మన సైకలాజికల్ థియరీస్ అన్నీ వేస్ట్ అయిపోతాయి కదా?

(ఈ టాపిక్ గురించి మరింత తెలుసుకోవాలంటే: [ఎమోషనల్ కన్ఫ్యూషన్])