శాంతి ఉన్నా, సైలెన్స్ ఎక్కువగా ఎందుకు నొప్పిస్తుంది?

ఒక పెద్ద సెలబ్రేషన్ అయ్యాక, అందరూ వెళ్ళిపోయాక ఇల్లు ఖాళీగా అయినప్పుడు ఎలా అనిపిస్తుంది? లేదా వీకెండ్ లో ఒంటరిగా ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు ఆ నిశ్శబ్దం ఎలా ఉంటుంది? చాలామందికి ఆ సైలెన్స్ అసహ్యంగా అనిపిస్తుంది. వెంటనే టీవీ ఆన్ చేస్తారు, మ్యూజిక్ పెడతారు, ఫోన్ లో స్క్రోల్ చేయడం మొదలు పెడతారు. నిశ్శబ్దంలో కూర్చోవడం చాలా కష్టంగా అనిపిస్తుంది. ఇది ఎందుకు?

సైలెన్స్ మన నుండి దాచుకున్న విషయాలను బయటికి తెస్తుంది

రోజంతా బిజీగా ఉన్నప్పుడు, మన థాట్స్ ను ఇగ్నోర్ చేయడం ఈజీ. కానీ నిశ్శబ్దంలో కూర్చుంటే, మనం ఎన్నాళ్లుగా అవాయిడ్ చేస్తున్న ఫీలింగ్స్ అన్నీ సర్ఫేస్ మీదకి వస్తాయి. పాత బాధలు, అపూర్తిగా ఉన్న కథలు, చెప్పుకోలేని బాధలు, కలలు – అన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తుకొస్తాయి. నాయిస్ లేనప్పుడు మన మైండ్ లోని నాయిస్ వినపడుతుంది. అది చాలా డిస్టర్బింగ్ గా ఉంటుంది.

మనం మన ఎగ్జిస్టెన్స్ ను ఫేస్ చేయాల్సి వస్తుంది

మనం ఎవరం? మన లైఫ్ దిశ ఏమిటి? మనం చేస్తున్నది సరైనదేనా? ఇలాంటి డీప్ క్వశ్చన్స్ సైలెన్స్ లో తలెత్తుతాయి. బిజీ లైఫ్ స్టైల్ ఈ క్వశ్చన్స్ నుండి మనల్ని రక్షిస్తుంది. కానీ నిశ్శబ్దంలో ఎస్కేప్ రూట్ లేదు. మన మోర్టాలిటీ గురించి, జీవితపు అర్థం గురించి ఆలోచించవలసి వస్తుంది. ఈ ఎగ్జిస్టెన్షియల్ థాట్స్ చాలా అన్‌కంఫర్టబుల్ గా ఉంటాయి.

లోన్లినెస్ అండ్ సైలెన్స్ కలిసినప్పుడు

ఒంటరిగా ఉండటం వేరు, లోన్లీగా ఫీల్ అవ్వడం వేరు. కానీ సైలెన్స్ ఈ రెండింటినీ కలిపేస్తుంది. నిశ్శబ్దంలో మన లోన్లినెస్ మరింత ఇంటెన్స్ అవుతుంది. ఎవరూ లేరు అనే రియలైజేషన్ బాగా హిట్ చేస్తుంది. ఫోన్ లో మెసేజెస్ చూస్తే, పోస్ట్స్ చూస్తే ప్రపంచం కనెక్ట్ అయినట్లు ఫీల్ అవుతాం. కానీ నిశ్శబ్దంలో ఆ ఇల్యూజన్ పోతుంది. నిజమైన ఐసోలేషన్ స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

మన రిగ్రెట్స్ మరియు మిస్టేక్స్ గుర్తుకు రావడం

డిస్ట్రాక్షన్స్ లేనప్పుడు పాస్ట్ మెమొరీస్ ప్లే అవుతాయి. ముఖ్యంగా బాధాకరమైన మెమొరీస్. “అప్పుడు అలా చేయకుంటే బాగుండేది”, “ఆ పర్సన్‌తో మాట్లాడాల్సింది”, “ఆ ఆప్చర్చునిటీ వదులుకున్నాను” – ఇలాంటి రిగ్రెట్స్ రంబుల్ చేస్తాయి. నాయిస్ ఉన్నప్పుడు వీటిని బ్లాక్ చేయవచ్చు, కానీ సైలెన్స్ వాటికి స్పేస్ ఇస్తుంది. ఇది చాలా పెయిన్‌ఫుల్ గా అనిపిస్తుంది.

మన సొసైటీ కాన్స్టెంట్ స్టిమ్యులేషన్‌కు అలవాటు చేసింది

ఎప్పటినుంచో మన బ్రెయిన్ కాన్స్టెంట్ ఇన్‌పుట్ కోసం ట్రైన్డ్ అయింది. నోటిఫికేషన్స్, వీడియోస్, మ్యూజిక్, న్యూస్ – ఏదో ఒకటి ఎప్పుడూ చూస్తూ, వింటూ ఉంటాం. మన బ్రెయిన్ ఈ స్టిమ్యులేషన్‌కి అడిక్ట్ అయిపోయింది. సైలెన్స్ అంటే స్టిమ్యులేషన్ విత్‌డ్రాల్. అల్కహాలిక్ కి డ్రింక్ లేకపోతే ఎలా ఉంటుందో, మనకు సైలెన్స్ అలా ఉంటుంది. డోపమైన్ హిట్స్ లేకపోవడం వల్ల అసౌకర్యం కలుగుతుంది.

ఎమోషనల్ ప్రాసెసింగ్ కష్టంగా ఉంటుంది

మనలో చాలామందికి ఎమోషన్స్‌ని ప్రాసెస్ చేసే స్కిల్ నేర్చుకోలేదు. బాధగా ఉంటే దాన్ని ఫీల్ చేయకుండా డిస్ట్రాక్ట్ అవుతాం. కానీ సైలెన్స్ లో ఆ ఆప్షన్ లేదు. ఎమోషన్స్ ని ఫేస్ చేయాల్సి వస్తుంది. చాలామందికి ఇది స్కేరీగా ఉంటుంది. “నేను క్రై చేయడం మొదలుపెడితే ఆపుకోలేను”, “నా యాంగర్ బయటకొస్తే ఏం చేస్తానో తెలియదు” అనే భయాలు ఉంటాయి. అందుకే సైలెన్స్ థ్రెట్ గా అనిపిస్తుంది.

సైలెన్స్‌ని ఫ్రెండ్‌గా ఎలా చేసుకోవాలి?

మొదట్లో కష్టంగా అనిపించినా, సైలెన్స్ మనకు బెస్ట్ టీచర్. దానితో స్లోగా ఫ్రెండ్‌షిప్ చేసుకోవాలి. ఒక్కసారిగా లాంగ్ సైలెన్స్ కాదు – రోజుకు ఐదు నిమిషాలు మొదలుపెట్టండి. ఏ డివైస్ లేకుండా జస్ట్ కూర్చోండి. మైండ్ వాండర్ చేయనివ్వండి, అది నార్మల్.

జర్నలింగ్ హెల్ప్ చేస్తుంది. సైలెన్స్ లో వచ్చే థాట్స్ ని రాయండి. అవి బయటకు రావడం వల్ల బర్డెన్ తగ్గుతుంది. బ్రీదింగ్ ఎక్సర్సైజెస్ ప్రాక్టీస్ చేయండి – బ్రెత్ పై ఫోకస్ చేస్తే మైండ్ క్వయట్ అవుతుంది. నేచర్ సౌండ్స్ కూడా యూజ్ చేయవచ్చు – కంప్లీట్ సైలెన్స్ కష్టమైతే, బర్డ్స్ చిర్పింగ్ లేదా రెయిన్ సౌండ్స్ వినవచ్చు.

సైలెన్స్ ని పనిష్‌మెంట్ గా కాదు, గిఫ్ట్ గా చూడండి. అది మనకు సెల్ఫ్-అవేర్‌నెస్ ఇస్తుంది. నిజమైన మనల్ని కలుసుకునే అవకాశం ఇస్తుంది. మొదట నొప్పిగా ఉన్నా, తర్వాత అదే హీలింగ్ అవుతుంది. నిశ్శబ్దంలో మనం బలపడతాం, మరింత కంప్లీట్ అవుతాం.

ఇలాంటిదే ఒక ఆర్టికల్ మన సైట్‌లో ఉంది, చూడి → [సైలెంట్‌గా సఫర్ చేస్తూ ఓవర్‌థింక్ చేస్తున్నావా… ఇది ఎప్పుడు స్టాప్ అవుతుంది?]