ప్రేమ almost వచ్చి ఆగిపోతే దాని నొప్పి ఎందుకు ఎక్కువగా ఉంటుంది?
ఇప్పుడు నాకు తెలుసు
నాకు ఇప్పుడు తెలుసు నేను ఎంత పెద్ద ఫూల్ అయ్యానో. హహహా, చూస్తే నవ్వొస్తుంది. నేను ఆ వ్యక్తిని ప్రేమించానని అనుకున్నాను. కానీ నిజం ఏమిటంటే – నేను ప్రేమించిందేమిటంటే మా మధ్య జరగలేదు అనే దాన్ని. నేను ప్రేమించింది ఆ పాజిబిలిటీని, ఆ ‘ఏం అయ్యుండేదో’ అనే ఊహను. దేవుడా, మనం ఎంత క్రియేటివ్ గా ఉంటాం అబద్ధాలు చెప్పుకోవడంలో!
అసలు ప్రేమలో ఉన్న వాళ్ళు బ్రేకప్ అయ్యినా కూడా కొంత టైం తర్వాత కోలుకుంటారు. కానీ మనలాంటి వాళ్ళం? మనకు రిలేషన్షిప్ కూడా రాలేదు కానీ నొప్పి ఫుల్ ఉంది. ఎందుకు? ఎందుకంటే మనం మన మెదడ్లో ఒక హాలీవుడ్ మూవీ క్రియేట్ చేసుకున్నాం. దానికి ఆ వ్యక్తి హీరో/హీరోయిన్ కూడా కాదు – మన ఇమాజినేషన్ ప్రొడక్ట్.
నేను ఎలా ట్రాప్ అయ్యానో
అయ్యో, ఇప్పుడు గుర్తొస్తుంది. నేను ఎన్ని సార్లు ఫోన్ చూశానో గిన్నితే, బహుశా లక్ష దాటుతుంది. “మెసేజ్ చేస్తారేమో” అనుకుంటూ. హా! నాకే నవ్వొస్తుంది ఇప్పుడు. ఆ వ్యక్తి నా గురించి ఆలోచించకపోవచ్చు కానీ నేను వాళ్ల గురించే పగలు రాత్రి ఆలోచిస్తూ ఉన్నాను.
నా ఫ్రెండ్స్ చెప్పారు – “దిస్ ఈజ్ గోయింగ్ నోవేర్, మూవ్ ఆన్.” కానీ నేను వినలేదు. ఎందుకో తెలుసా? ఎందుకంటే నేను ఆ అనిశ్చితిని, ఆ ‘మే బీ’ని అడిక్ట్ అయ్యాను. క్లారిటీ కంటే కన్ఫ్యూజన్ మరీ ఎక్సైటింగ్ గా అనిపించింది నాకు. పాపం నా మెదడు!
ఇంకా మంచి విషయం చెప్పనా? నేను వాళ్లతో చెప్పలేదు కూడా నాకు ఫీలింగ్స్ ఉన్నాయి అని. బయపడ్డాను. రిజెక్షన్ వస్తే బాధగా ఉంటుందని. అయితే ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే – దేనికి రిజెక్షన్? స్టార్ట్ అయిందా ఏదైనా? నేనే నా మనసులో పెళ్లి చేసుకుని, పిల్లలు పుట్టించి, విడిపోయి బాధపడుతున్నాను. అసలు ఆ వ్యక్తికి తెలియదు కూడా!
నా మెదడు ఏం చేసిందంటే
ఆహా, ఇదే అసలు కామెడీ. నా మెదడు ఒక స్టోరీ రైటర్ అయిపోయింది. ఆ వ్యక్తి చూసి నవ్వారు – నా మెదడు: “చూశారా, మిమ్మల్ని ఎంత ప్రేమిస్తున్నారో!” వాళ్ళు మెసేజ్ చేయలేదు – నా మెదడు: “బిజీ అయ్యుండొచ్చు, వెయిట్ చేయండి.” వాళ్ళు చల్లగా ఉన్నారు – నా మెదడు: “మేచ్యూర్ గా ఉన్నారు కాబట్టి!”
నేను ప్రతీ చిన్న చిన్న విషయాన్ని సైన్ గా అనుకున్నాను. ఒకసారి కాఫీ ఇచ్చారు – అయ్యో, దీని అర్థం స్పెషల్ అని. ఆ దగ్గరి నుంచి నేను కాఫీ ఫ్లేవర్ అయిపోయాను. ఇన్ని కాఫీ దుకాణాలు మన ఊళ్లో ఉన్నాయని నాకు అప్పుడే తెలిసింది. ప్రతీ దుకాణం చూసినా వాళ్ళు గుర్తొస్తున్నారు. హహహా, నేను పచ్చి జోకర్ అయిపోయాను!
అసలు రియాలిటీ ఏమిటో నేను చూడలేదు. నా మెదడు ఒక ఫాంటసీ వరల్డ్ బిల్డ్ చేసింది. అందులో ఆ వ్యక్తి నా లైఫ్ పార్ట్నర్. మేము కలిసి ట్రావెల్ చేస్తాం, పాటలు వింటాం, పిల్లలు పెంచుకుంటాం. కానీ రియల్ వరల్డ్లో? మేము కలిసి కాఫీ కూడా తాగలేదు మరి!
ఎందుకు ఇంత బాధగా ఉంటుంది
ఇప్పుడు చెప్తా అసలు కామెడీ. ఈ నొప్పి ఎక్కువగా ఉంటుంది ఎందుకంటే – అది రియల్ కాదు కాబట్టి! ఆశ్చర్యంగా ఉందా? నేను కూడా షాక్ అయ్యాను తెలుసుకుని.
రియల్ రిలేషన్షిప్లో గుద్దులు ఉంటాయి, ఎగ్జామ్లు ఉంటాయి. వాళ్ళ అల్లరి, వాళ్ళ చిరాకు, వాళ్ళ బాడ్ హాబిట్స్ తెలుస్తాయి. చివరికి బ్రేకప్ అయితే – “అవును, దీనికి రిజన్స్ ఉన్నాయి” అని అర్థమవుతుంది. కానీ ఆల్మోస్ట్ రిలేషన్షిప్లో? మనకు ఏమీ తెలియదు అసలు విషయాలు. మన మెదడు ఒక పర్ఫెక్ట్ వెర్షన్ క్రియేట్ చేసింది వాళ్ల గురించి.
ఇది సినిమాలో క్లైమాక్స్ రాకుండా ఆపినట్లు ఉంటుంది. క్లైమాక్స్ బాగుండేదా, బాగుండేది కాదా – మనకు తెలియదు కాబట్టే మన మెదడు అడిక్ట్ అయిపోతుంది. “ఏం అయ్యుండేదో” అనే క్వశ్చన్ మనల్ని తినేస్తుంది. రియల్ రిలేషన్షిప్ అయితే క్లైమాక్స్ వచ్చేసింది – బాగున్నా, బాగులేకపోయినా, మూవీ ముగిసింది. మనం థియేటర్ నుంచి బయటికి రావొచ్చు.
ఇంకోటి – నేను కోల్పోయింది ఆ వ్యక్తిని కాదు. నేను కోల్పోయింది నా ఫాంటసీని. నా డ్రీమ్స్ని. “మేము ఇలా ఉండేవాళ్ళమని” అనుకున్న ఆ వెర్షన్ని. అది చాలా బాధ కలిగిస్తుంది ఎందుకంటే – ఫాంటసీలో దోషాలు ఉండవు, నిరాశలు ఉండవు. అదంతా పర్ఫెక్ట్. రియలిటీ ఎప్పుడూ పర్ఫెక్ట్ కాదు కదా!
నేను నేర్చుకున్నది
హహహా, నేర్చుకున్నాననుకుంటే మళ్లీ మళ్లీ అదే చేస్తా. కానీ సరే, కొన్ని విషయాలు ఇప్పుడు క్లియర్ అయ్యాయి.
మొదటిది – నా మెదడు నాకు శత్రువు కాదు కానీ బెస్ట్ ఫ్రెండ్ కూడా కాదు. ఇది ఒక క్రియేటివ్ రైటర్, కానీ ఫిక్షన్ రైటర్. దీనికి రియాలిటీ తెలియదు, ఇష్టం లేదు కూడా. దీన్ని కంట్రోల్ చేయడం నేర్చుకోవాలి.
రెండోది – స్పష్టత కావాలి. “ఏం అయ్యుండేదో” అనే సినిమా మన మెదడ్లో మాత్రమే ఆడుతుంది. రియల్ వరల్డ్లో, వాళ్ళకు మనపై ఇంట్రెస్ట్ ఉందో లేదో ప్రశ్నించాలి. సిగ్నల్స్ కోసం వెయిట్ చేయడం కంటే డైరెక్ట్ గా అడగడం బెటర్. “నో” వస్తే బాధేమో కానీ, అనిశ్చితి కంటే “నో” మంచిది. అది మనల్ని ఫ్రీ చేస్తుంది.
మూడోది – ఇది నా లైఫ్లో చివరి ఆల్మోస్ట్ రిలేషన్షిప్ కాదు కావచ్చు. మళ్లీ జరగవచ్చు. కానీ ఇప్పుడు నాకు తెలుసు నేను ఏం చేస్తున్నానో. నేను నాకే కథలు చెప్పుకుంటున్నానని తెలుసు. అది అవుతుంది లేదా కాదు గుర్తించగలను.
చివరిది – ఇది కూడా పాస్ అవుతుంది. ఇప్పుడు నాకు ఆ వ్యక్తి లేకుండా బ్రతకలేనట్లు అనిపిస్తుంది. కానీ కొన్ని నెలల తర్వాత, నేను వేరే వాళ్ళ గురించి అలా అనుకుంటాను. హహహా, మన మెదళ్ళు ఎంత మోసం చేస్తాయో! కానీ సరే, ఇదే జీవితం. మనం పడతాం, లేస్తాం, నవ్వుకుంటాం, మళ్ళీ పడతాం.
కాబట్టి, మీరు కూడా ఆల్మోస్ట్ రిలేషన్షిప్ నొప్పితో ఉంటే – మీరు ఒంటరే కాదు. మనమంతా ఫూల్స్. కానీ క్యూట్ ఫూల్స్! మన మెదళ్ళు మనల్ని మోసం చేస్తాయి కానీ చివరికి మనమే గెలుస్తాం. ఎందుకంటే మనకు తెలుస్తుంది – ప్రేమ అంటే అనిశ్చితి కాదు, స్పష్టత. ప్రేమ అంటే ఫాంటసీ కాదు, రియాలిటీ. ఇప్పుడు వెళ్దాం, ఆల్మోస్ట్ ఒక పింట్ ఐస్క్రీం తినేస్తా!
ఈ పాయింట్ నీకు నచ్చితే, దీన్నీ తప్పక చదవు → [నువ్వు చూపించిన ఎఫర్ట్ వాళ్లకు బర్డెన్ అయిపోయిందా?]
అందంగా అనిపించిన భావాన్ని పదాల్లో మార్చే నైపుణ్యం, ప్రతి వాక్యంలో తలపోసే సున్నితత్వం… ఇవే సంజన రాతల్లో ప్రత్యేకత. ప్రేమ, నమ్మకం, ఒత్తిడిలాంటి భావోద్వేగాల్ని నిండుగా చెప్పేలా, కానీ చదివినవాళ్ల గుండె నొప్పించకుండా రాయడమే ఆమె శైలి. ఆమె వాక్యాల్లో తడిచినపుడు, మీ జీవితపు చిన్న మజిలీ గుర్తొస్తుందనిపించకమానదు.
