చిన్న స్మైల్తోనే మనసు గెలుచుకోవచ్చు, ట్రై చేశావా?
ఓహో, వచ్చేశారా పెద్దమనుషులు! ఏంటి, ఈ టైటిల్ చూడగానే “ఛా, ఇలాంటివి మనకు సెట్ అవ్వవు” అని మొఖం ఇంకాస్త సీరియస్గా పెట్టారా? రోజూ ఉదయం లేచిన దగ్గరనుంచి రాత్రి పడుకునే వరకు మొఖం మీద “Do Not Disturb” అనే ఓ కనిపించని బోర్డు తగిలించుకుని తిరిగే మహానుభావులకు నా ఈ ఆర్టికల్ అంకితం.
ఏంటి బాస్, నవ్వితే ఏమైనా GST కట్టాలా? మీ ఆటిట్యూడ్ అనే సామ్రాజ్యానికి ఏమైనా పన్నులు పడతాయా? ఎందుకంత బిగించుకుని తిరుగుతారు? “నేను చాలా సీరియస్ పర్సన్ని, నవ్వితే నా పరువు పోతుంది” అని ఫీల్ అవుతున్నారా? మీ పరువు సంగతి దేవుడెరుగు, కానీ ఆ మొఖం చూసి ఎదుటివాళ్ల బీపీ పెరుగుతుంది.
నవ్వకపోవడానికి మనం చెప్పే సిల్లీ కారణాలు (A-Grade Excuses)
సరే, మీ గ్రేట్నెస్ పక్కన పెడితే… ఎందుకు నవ్వరు అని అడిగితే కొన్ని రెడీమేడ్ సమాధానాలు వస్తాయి. చూద్దామా?
- “నాది సీరియస్ పర్సనాలిటీ, నాకు నవ్వడం రాదు.” అవునా? ఐన్స్టీన్ కూడా నవ్వేవాడంట. స్టీవ్ జాబ్స్ కూడా స్మైల్ ఇచ్చేవాడు. మీరేం వాళ్లకన్నా పెద్ద మేధావులా? లేక దేశ సమస్యలన్నీ మీ భుజాల మీదే ఉన్నాయా? లైట్ తీస్కో బ్రదర్.
- “నా పళ్ళు అంత బాగోలేవు.” ఓరి దేవుడోయ్! ఎవరూ మీ పళ్ళకి మార్కులు వేయట్లేదు. అది స్మైల్, కోల్గేట్ ఆడిషన్ కాదు. మీ చిరునవ్వులోని నిజాయితీ ముఖ్యం కానీ, మీ పళ్లలోని ఎనామెల్ కాదు.
- “ఎవరినైనా చూసి నవ్వితే, వింతగా చూస్తారు.” చూస్తే చూడనీ. మహా అయితే ఒక సెకను చూస్తారు. ఈ రోజుల్లో ఎవరికీ అంత టైమ్ లేదు. ఆ తర్వాత వాళ్ల ఫోన్ వాళ్లు చూసుకుంటారు. ఒకవేళ వాళ్లు కూడా తిరిగి నవ్వితే? ఆలోచించావా?
కానీ… ఒక్కోసారి… అనుకోకుండా…
నువ్వు మెట్రోలో కిటికీ పక్కన కూర్చుని ఉంటావు. బయట హైదరాబాద్ నగరం తన పరుగులో తానుంటుంది. నువ్వు ఏదో ఆలోచిస్తూ ఉంటావు. అప్పుడే, ఎదురుగా ఉన్న ఎవరో అపరిచితులతో నీ చూపులు కలుస్తాయి. ఒక సెకను పాటు ఇద్దరూ సైలెంట్. ఆ ఇబ్బందిని దాటడానికి, నువ్వు చిన్నగా, చాలా చిన్నగా నవ్వుతావు.
అంతే. అదో మాయ. టైమ్ స్లో అయినట్టు… చుట్టూ ఉన్న గందరగోళం మ్యూట్ అయినట్టు… అవతలి వ్యక్తి కూడా కన్ఫ్యూజన్తో కూడిన ఒక చిన్న స్మైల్ ఇస్తారు. ఆ ఒక్క క్షణం… మీ ఇద్దరి మధ్య మాటలు లేవు, పరిచయం లేదు. కానీ ఏదో తెలియని ఒక కనెక్షన్. ఆ ఒక్క క్షణం ప్రపంచం అందంగా కనిపిస్తుంది. ఆ స్మైల్ గాలిలో కలిసిపోతుంది, కానీ దాని ఫీలింగ్ మాత్రం నీతోనే ఉండిపోతుంది. పిచ్చిగా అనిపించినా, ఇది నిజం.
అపరిచితులు సరే… మనవాళ్ల సంగతేంటి?
ఈ అపరిచితుల కథ పక్కన పెడితే… మన జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన వాళ్లని మనం ఎంత తేలికగా తీసుకుంటాం?
ఎప్పుడైనా మీ అమ్మ వంట గదిలో పని చేసుకుంటుంటే, వెనకాల నుంచి వెళ్లి కారణం లేకుండా ఆమెను చూసి నవ్వారా? ఆ కళ్లల్లో వచ్చే ఆశ్చర్యం, ఆనందం గమనించారా?
రోజంతా ఆఫీస్లో చిరాకు పడి ఇంటికొచ్చిన మీ నాన్నని చూసి “ఏంటి డాడీ, డల్గా ఉన్నారు?” అని అడిగే బదులు, ఒక వెచ్చని చిరునవ్వు ఇవ్వండి. ఆయన అలసటలో సగం మాయమవుతుంది.
నీతో గొడవపడిన నీ ఫ్రెండ్ లేదా నీ పార్టనర్… మాటలు ఆగిపోయినప్పుడు, ఒక చిన్న స్మైల్ చాలు మళ్లీ సంభాషణ మొదలుపెట్టడానికి. అది “It’s okay, I’m here for you” అని చెప్పే ఒక సైలెంట్ భాష. ఆ నవ్వులో కోపం కరిగిపోతుంది. ఆ నవ్వు ఒక వెచ్చని కౌగిలిలాంటిది. అది మాటలు చెప్పలేని ధైర్యాన్ని ఇస్తుంది. మనసులోని భారాన్ని దించేస్తుంది.
సరే, ఒక చిన్న ఛాలెంజ్… ట్రై చేస్తావా?
ఈ ఆర్టికల్ చదివి “అవును కదా” అనుకుని వదిలేయకు. రేపు ఒక్క రోజు ఇది ట్రై చెయ్.
- నువ్వు రోజూ చూసే సెక్యూరిటీ అన్నని చూసి ఒక స్మైల్ ఇవ్వు.
- నీకు కాఫీ ఇచ్చే కెఫే అబ్బాయిని/అమ్మాయిని చూసి నవ్వు.
- లిఫ్ట్లో నీ పక్కన నిల్చున్న తెలియని వ్యక్తిని చూసి చిన్నగా నవ్వు.
- అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా, అద్దంలో నిన్ను నువ్వు చూసుకుని మనస్ఫూర్తిగా నవ్వుకో.
ఒక చిన్న స్మైల్… ప్రపంచాన్ని మార్చకపోవచ్చు, కానీ ఒకరి రోజుని ఖచ్చితంగా మార్చగలదు. బహుశా మీ రోజుని కూడా.
నవ్వడానికి బిల్లు వేయరు. So… ట్రై చేశావా? లేక ఇంకా ఆ సీరియస్ మొఖంతోనే ఉన్నావా?
అందంగా అనిపించిన భావాన్ని పదాల్లో మార్చే నైపుణ్యం, ప్రతి వాక్యంలో తలపోసే సున్నితత్వం… ఇవే సంజన రాతల్లో ప్రత్యేకత. ప్రేమ, నమ్మకం, ఒత్తిడిలాంటి భావోద్వేగాల్ని నిండుగా చెప్పేలా, కానీ చదివినవాళ్ల గుండె నొప్పించకుండా రాయడమే ఆమె శైలి. ఆమె వాక్యాల్లో తడిచినపుడు, మీ జీవితపు చిన్న మజిలీ గుర్తొస్తుందనిపించకమానదు.
