లోపల బాధ పడుతూ బయట నవ్వుతున్నావ్, కానీ ఓవర్‌థింకింగ్ పెరిగిపోతోందా?

నాకు తెలిసిన ఒక ఫ్రెండ్ కవిత కథ చాలా హర్ట్‌బ్రేకింగ్. ఆమె ఇవెంట్ మేనేజ్‌మెంట్ కంపెనీలో వర్క్ చేస్తుంది, ఎప్పుడూ హ్యాపీ, ఎనర్జిటిక్‌గా కనిపిస్తుంది. పార్టీలు, ఈవెంట్స్‌లో అందరినీ ఎంటర్టైన్ చేస్తుంది, జోక్స్ చెబుతుంది. కానీ ఆమె నైట్‌టైంలో నాకు టెక్స్ట్ చేసేది – “నాకు చాలా లోన్లీగా అనిపిస్తుంది, స్లీప్ రావడం లేదు”. లోపల ఎంత బాధ పడుతున్నా, బయట పర్ఫెక్ట్‌గా యాక్ట్ చేస్తుంది.

2025లో ఈ “హై-ఫంక్షనింగ్ డిప్రెషన్” లేదా “స్మైలింగ్ డిప్రెషన్” చాలా కామన్ అయిపోయింది. బయట నుండి సర్వం బాగానే కనిపిస్తుంది – జాబ్, ఫ్రెండ్స్, సోషల్ లైఫ్ అన్నీ పర్ఫెక్ట్‌గా. కానీ లోపల మెంటల్ హెల్త్ స్ట్రగుల్ చేస్తుంది.

కవిత లాంటి వ్యక్తులు “పీపుల్ ప్లీజర్స్” అవుతారు. అందరినీ హ్యాపీగా ఉంచాలని అనుకుంటారు, ఎవరినీ డిసప్పాయింట్ చేయకూడదని అనుకుంటారు. తమ రియల్ ఫీలింగ్స్‌ను హైడ్ చేసి, ఎప్పుడూ పాజిటివ్ మాస్క్ వేసుకుంటారు.

ఈ మాస్క్ వేయడం వల్ల చాలా ఎనర్జీ డ్రెయిన్ అవుతుంది. రియల్ సెల్ఫ్ అండ్ పబ్లిక్ సెల్ఫ్ మధ్య భారీ గ్యాప్ ఉంటుంది. ఈ కాగ్నిటివ్ డిసనన్స్ వల్ల మెంటల్ ఫెటీగ్ వస్తుంది.

కవిత ఎప్పుడూ వేరేవాళ్ల ప్రాబ్లమ్స్ వింటుంది, అడ్వైస్ ఇస్తుంది, సపోర్ట్ చేస్తుంది. కానీ తన ప్రాబ్లమ్స్ ఎవరితోనూ షేర్ చేయదు. “నేను స్ట్రాంగ్ వ్యక్తిని, నేను హ్యాండిల్ చేసుకోగలను” అనే ఇమేజ్ మెయింటైన్ చేయాలని అనుకుంటుంది.

2025లో సోషల్ మీడియా వల్ల ఈ ప్రెషర్ మరింత పెరిగిపోయింది. ఇన్‌స్టాలో హ్యాపీ మూమెంట్స్ మాత్రమే పోస్ట్ చేస్తాం, స్ట్రగుల్స్ షేర్ చేయం. “పర్ఫెక్ట్ లైఫ్” ఇల్లూజన్ క్రియేట్ చేస్తాం.

అసలు ప్రాబ్లమ్ ఏమిటంటే, ఈ ఫేక్ హ్యాపినెస్ యాక్ట్ చేయడం వల్ల రియల్ హెల్ప్ రాదు. వేరేవాళ్లకు తెలియదు మీరు స్ట్రగుల్ చేస్తున్నారని, అందుకే సపోర్ట్ ఆఫర్ చేయరు. మీరే మీ సపోర్ట్ సిస్టమ్‌ను కట్ చేసుకుంటున్నారు.

ఓవర్‌థింకింగ్ ఇక్కడ కాంప్లికేషన్ అవుతుంది. రాత్రి టైంలో, ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు మాస్క్ వేయాల్సిన అవసరం లేదు కాబట్టి రియల్ ఫీలింగ్స్ సర్ఫేస్‌కి వస్తాయి. అప్పుడు ఆలోచనలు రేసింగ్ మోడ్‌లో వెళ్తాయి.

“నేనెందుకు ఇలా ఫీల్ అవుతున్నాను?”, “నా లైఫ్‌లో ఏమి రాంగ్?”, “ఇంకెప్పుడు ఈ ఫీలింగ్ మారుతుంది?” అని ఎండ్‌లెస్ క్వెశ్చన్స