వాడుకుని వదిలేసినా కోపం రాకపోవడం ఎందుకు?
“నన్ను వాడుకుని వదిలేసారు” అనే ఫీలింగ్ వచ్చినప్పుడు మనం ఎలా రియాక్ట్ అవుతామో చూస్తే చాలా ఇంట్రెస్టింగ్ గా ఉంటుంది. కొందరికి పచ్చి కోపం వస్తుంది, కొందరికి బాధ వస్తుంది, కానీ కొందరికి ఏమీ అనిపించదు. ఈ మూడో టైప్ వాళ్ళు ఎలా ఉంటారో, వాళ్ళ మనసులో ఏం జరుగుతుందో ఇప్పుడు మనం చూద్దాం.
కోపం రావడానికి ఎక్స్పెక్టేషన్స్ కావాలి
మొదటగా అర్థం చేసుకోవాల్సిన విషయం ఏమిటంటే, కోపం అనేది ఎప్పుడు వస్తుంది? మనకు ఏదైనా ఎక్స్పెక్టేషన్ ఉన్నప్పుడు, అది పూర్తి కాకపోతే కోపం వస్తుంది. కానీ మొదటినుంచే ఎవరి మీద ఎలాంటి ఆశలు లేకుండా ఉంటే, వాళ్ళు ఏం చేసినా మనకు ఫర్వాలేదు కదా. అసలు కోపం రావడానికే చాన్స్ ఉండదు.
చాలా మంది ఈ స్టేజ్ కి రావడానికి ముందే చాలా టైమ్ పడుతుంది. లైफ్ లో చాలా ఎక్స్పీరియన్స్ తర్వాత, చాలా సార్లు బాధపడిన తర్వాత, మనం నెమ్మదిగా ఈ విషయం అర్థం చేసుకుంటాం – అందరి నుండి అందరు ఎక్స్పెక్ట్ చేయకూడదు అని.
మెచ్యూరిటీ అంటే ఇదే
వాడుకుని వదిలేసినా కోపం రాకపోవడం అనేది ఒక రకమైన ఎమోషనల్ మెచ్యూరిటీ. దీనికి రెండు కారణాలు ఉండొచ్చు. ఒకటి – ఆ వ్యక్తి మీద మనకు అసలే అంత అటాచ్మెంట్ లేదు. అందుకే వాళ్ళు ఏం చేసినా మనకు పెద్దగా టచ్ కాదు. రెండు – మనం చాలా సార్లు అనుభవించి, ఇప్పుడు ఎవరు ఏం చేసినా కూల్ గా తీసుకునే స్టేజ్ కి వచ్చేసాం.
మెచ్యూరిటీ అంటే ఎప్పుడంటే, మనం ఇతరుల చర్యలను వాళ్ళ పర్స్పెక్టివ్ నుండి చూడగలిగినప్పుడు. “వాళ్ళకు వాళ్ళ అవసరాలు ఉన్నాయి, వాళ్ళ ప్రయోజనం కోసం నన్ను కాంటాక్ట్ చేశారు, అది తీరిపోయింది, ఇప్పుడు వెళ్ళిపోయారు” – ఈ సింపుల్ ఫ్యాక్ట్ అర్థమైనప్పుడు కోపం రావడానికి స్కోప్ ఉండదు.
సెల్ఫ్-రెస్పెక్ట్ vs కోపం
కొందరు అనుకుంటారు – “కోపం రాకపోతే అంటే నాకు సెల్ఫ్-రెస్పెక్ట్ లేదా?” అని. కానీ ఇది రెండు వేరు విషయాలు. సెల్ఫ్-రెస్పెక్ట్ అంటే, మనల్ని మనం విలువైనవారిగా భావించుకోవడం. కోపం అంటే, ఇతరుల చర్యలపై మన రియాక్షన్. మనకు సెల్ఫ్-రెస్పెక్ట్ ఉంటే, వాళ్ళు మనల్ని వాడుకున్నారని తెలిసిన తర్వాత మళ్ళీ వాళ్ళకు అవకాశం ఇవ్వము. కానీ దాని కోసం కోపం అనే ఎమోషన్ ఫీల్ చేయాల్సిన పనిలేదు.
చాలా మంది బౌండరీస్ సెట్ చేయడం నేర్చుకున్న తర్వాత, వాళ్ళకు కోపం రావడం తగ్గిపోతుంది. ఎందుకంటే వాళ్ళు మొదటినుంచే స్పష్టంగా ఉంటారు – “ఇంత వరకే, ఇంతకన్నా ఎక్కువ నువ్వు ఎక్స్పెక్ట్ చేయకు” అని. అప్పుడు ఎవరైనా వాడుకున్నా, అది మన నిర్ణయంలో భాగం, అందుకే కోపం రాదు.

డిటాచ్మెంట్ అనే ఆర్ట్
కొంత డిటాచ్మెంట్ లైఫ్ లో ఉండటం మంచిది. అంటే అందరితో, అన్ని సిట్యుయేషన్స్ తో చాలా ఎమోషనల్ గా అటాచ్ అయి ఉండకూడదు. కొంత డిస్టెన్స్ మెయింటెయిన్ చేసుకుంటే, ఎవరు ఏం చేసినా అది మన మెంటల్ పీస్ ని డిస్టర్బ్ చేయదు.
ఈ డిటాచ్మెంట్ కోసం కొందరు మెడిటేషన్ చేస్తారు, కొందరు స్పిరిచ్యువల్ ప్రాక్టీసెస్ ఫాలో అవుతారు. కానీ చాలా మందికి ఇది లైఫ్ ఎక్స్పీరియన్స్ నుండి నేర్చుకునే పాఠం. ఎన్నిసార్లు దెబ్బ తిన్నాం, అన్ని సార్లు లేచి నిలబడ్డాం, ఆ ప్రాసెస్ లో మనం స్ట్రాంగ్ అయ్యాం.
రియాలిస్టిక్ ఎక్స్పెక్టేషన్స్
ప్రపంచం అంతా మంచి వాళ్ళు కాదు అనే రియాలిటీ మనం అంగీకరించాలి. కొందరు మనల్ని వాడుకుంటారు, కొందరు మోసం చేస్తారు, కొందరు సెల్ఫిష్ గా ఉంటారు. ఇది లైఫ్. దీన్ని అంగీకరించిన తర్వాత, ఎవరైనా మనల్ని వాడుకున్నప్పుడు, “అయ్యో! ఇలా చేశారా!” అనే షాక్ రాదు. బదులుగా “ఓహ్, ఈ వ్యక్తి కూడా అలాంటి వాడే” అనే అర్థం మాత్రమే వస్తుంది.
రియాలిస్టిక్ గా ఉండడం అంటే సినిసిజం కాదు. అందరూ చెడ్డవాళ్ళు అని అనుకోవడం కాదు. కానీ ప్రతి ఒక్కరూ మంచివాళ్ళే అని బ్లైండ్ గా నమ్మకూడదు. మిడిల్ గ్రౌండ్ లో ఉండాలి.
ఎనర్జీ ఎక్కడ ఇన్వెస్ట్ చేయాలి?
కోపం అనేది చాలా ఎనర్జీ తీసుకుంటుంది. మన మనసు, మన బాడీ, మన టైం – అన్నీ వేస్ట్ అవుతాయి. ఇప్పుడు ఆలోచించండి – మనల్ని వాడుకుని వదిలేసిన వ్యక్తి మీద కోపం పెట్టుకుని కూర్చుంటే, మనకే నష్టం కదా? వాళ్ళు తమ లైఫ్ ఎంజాయ్ చేస్తుంటారు, మనమే బర్న్ అవుతూ ఉంటాం.
అందుకే చాలా మంది ఈ ఎనర్జీని మరో చోట్ల ఇన్వెస్ట్ చేస్తారు. తమ గోల్స్ మీద ఫోకస్ చేస్తారు, తమకు నిజంగా కేర్ చేసే వాళ్ళ కోసం టైం స్పెండ్ చేస్తారు. ఈ చాయిస్ చాలా స్మార్ట్.
లెట్టింగ్ గో అనే స్కిల్
చివరగా, కోపం రాకపోవడం అంటే లెట్టింగ్ గో అనే స్కిల్ నేర్చుకోవడం. ఏదైనా బాధ ఇచ్చిన సిట్యుయేషన్ ని, వ్యక్తిని మన మెదడు నుండి రిలీజ్ చేయడం. వాళ్ళు చేసింది చేసేసారు, నేను ఇప్పుడు ముందుకు వెళ్తాను అనే మైండ్సెట్.
ఈ స్కిల్ రాత్రికి రాత్రి రాదు. ప్రాక్టీస్ కావాలి. మొదట చిన్న చిన్న విషయాల్లో ప్రాక్టీస్ చేయాలి, తర్వాత పెద్ద విషయాల్లో వర్క్ అవుతుంది.
కన్క్లూజన్ ఏమిటంటే, వాడుకుని వదిలేసినా కోపం రాకపోవడం బలహీనత కాదు. అది ఒక రకమైన ఎమోషనల్ ఇంటెలిజెన్స్. మన పీస్ ఆఫ్ మైండ్ మనం ప్రొటెక్ట్ చేసుకోవడం. అందరి చేతుల్లో మన హ్యాపినెస్ ని పెట్టకుండా, మనమే మన హ్యాపినెస్ కి రెస్పాన్సిబుల్ గా ఉండటం. అలాంటప్పుడు, ఎవరు మనల్ని ఎలా ట్రీట్ చేసినా, మన ఇన్నర్ పీస్ ని ఎవరూ డిస్టర్బ్ చేయలేరు.
ఈ టాపిక్ చదవడం నీ మనసు కూల్ చేస్తుంది → [సైలెంట్ సుఫరింగ్]

అందంగా అనిపించిన భావాన్ని పదాల్లో మార్చే నైపుణ్యం, ప్రతి వాక్యంలో తలపోసే సున్నితత్వం… ఇవే సంజన రాతల్లో ప్రత్యేకత. ప్రేమ, నమ్మకం, ఒత్తిడిలాంటి భావోద్వేగాల్ని నిండుగా చెప్పేలా, కానీ చదివినవాళ్ల గుండె నొప్పించకుండా రాయడమే ఆమె శైలి. ఆమె వాక్యాల్లో తడిచినపుడు, మీ జీవితపు చిన్న మజిలీ గుర్తొస్తుందనిపించకమానదు.
