రిప్లై ఇవ్వాలని ఉంది కానీ ఎనర్జీ లేదు — ఇది రూడ్నెస్ కాదు, మీరు నోటీస్ చేయని ఎమోషనల్ ఎగ్జాషన్
“మెసేజ్ చూశాను. రిప్లై చేయలేదు. అది నీ ప్రాబ్లమ్ కాదు — నాది కూడా కాదు.”
మెసేజ్ వచ్చింది. చూశాను. అక్కడే ఉంది.
డ్రాఫ్ట్ స్టార్ట్ చేశాను, క్లోజ్ చేశాను. నోటిఫికేషన్ బ్యాడ్జ్ ఉంది — రెడ్ డాట్, నేమ్ కనిపిస్తోంది, మెసేజ్ సింపుల్ గా ఉంది.
“హే, బిజీ గా ఉన్నావా?” — ఇందులో ట్రిక్ క్వశ్చన్ లేదు, లోడెడ్ సబ్టెక్స్ట్ లేదు.
రిప్లై కూడా సింపుల్ గా ఉంటది:
“హా, కొంచెం హెక్టిక్ గా ఉంది, తర్వాత మాట్లాడదాం.”
రెండు సెంటెన్సెస్. పది సెకండ్స్.
కానీ ఆ పది సెకండ్స్ కి కావలసింది — బ్యాండ్విడ్త్.
అది లేదు. సిస్టమ్ లో ప్రాసెస్ రన్ అవ్వట్లేదు అంతే.
ఇది లేజీనెస్ లా కనిపిస్తది. తెలుసా? కాదు.
సిస్టమ్ ఓవర్లోడెడ్ అయింది. ఇన్పుట్ ప్రాసెస్ అవ్వడం లేదు.
ఇది యెస్టర్డే పరిస్థితి కాదు.
ఈ వీక్, లాస్ట్ మంత్, ఆ మంత్ కి ముందు కూడా — సేమ్ ప్యాటర్న్.
క్యూ పెరుగుతోంది, క్లియర్ అవ్వడం లేదు.
ఫోన్ స్క్రీన్ లో నేమ్ చూసినప్పుడు కొంచెం గిల్ట్ వస్తది, గిల్ట్ వస్తే ట్యాబ్ మినిమైజ్ చేస్తాం, ట్యాబ్ మినిమైజ్ చేస్తే ఫర్గెట్ అయిపోతాం, ఫర్గెట్ అయిపోతే మళ్ళీ నోటిఫికేషన్ వస్తది.
లూప్. ఎగ్జిట్ లేకుండా.
బయట నుండి చూస్తే — డేటా క్లియర్ గా ఉంది.
ఆన్లైన్ ఉన్నావు. స్టోరీ పెట్టావు. లాస్ట్ సీన్ ఉంది. రిప్లై లేదు.
ఔట్సైడ్ అబ్జర్వర్ కి ఇది ఎవిడెన్స్: చూస్ చేశావు.
ఆ లాజిక్ టెక్నికల్లీ కరెక్ట్. కానీ ఇన్కంప్లీట్.
యే— ఆర్కే బీచ్ మీద కూర్చుని సన్సెట్ చూస్తున్నావు అంటే రిప్లై చేయగలవు అనే లాజిక్ తో ఆర్ఐఎన్ఎల్ షిఫ్ట్ వర్కర్ కి లంచ్ బ్రేక్ లో రెండు కాల్స్ తీసుకోవాలి, ఒక రిపోర్ట్ సబ్మిట్ చేయాలి అవుతది.
ఆన్లైన్ ఉండడం మరియు అవైలబుల్ అవ్వడం — రెండు డిఫరెంట్ సిస్టమ్ స్టేట్స్.
ఆ డిస్టింక్షన్ బయట కనిపించదు.
ఆ ఎవిడెన్స్ ఇన్కంప్లీట్. తెలుసా?
ఇన్స్టాగ్రామ్ స్టోరీ పోస్ట్ చేయడానికి రిలేషనల్ ప్రాసెసింగ్ అక్కర్లేదు.
అది అవుట్పుట్ కాదు — అది బ్రాడ్కాస్ట్.
కానీ ఒక స్పెసిఫిక్ పర్సన్ కి, స్పెసిఫిక్ కాంటెక్స్ట్ తో, టోన్ మ్యాచ్ చేసి, ఆ కన్వర్సేషన్ కి కావలసిన అటెన్షన్ తో రిప్లై చేయడం — అది డిఫరెంట్ లోడ్.
ఫోన్ అన్లాక్ చేయగలను.
ఆ పార్టిక్యులర్ కన్వర్సేషన్ కి షో అప్ చేయడం కి కెపాసిటీ లేదు.
రెండూ ట్రూ గా ఉంటాయి, సేమ్ టైమ్ లో.
లోపల ఏం జరుగుతదంటే — దాన్ని కూడా లాజిస్టికల్లీ చెప్పవచ్చు.
రోజంతా డెసిషన్స్.
వర్క్ లో — ఏ టాస్క్ ఫస్ట్, ఏ మెయిల్ రిప్లై, ఏ మీటింగ్ కి ప్రిపేర్.
కమ్యూట్ లో — రూట్, టైమింగ్, క్రౌడ్.
ఇంట్లో — ఏం చేయాలి, ఏం వదిలేయాలి.
ఎవరీ ఇంటరాక్షన్ ఒక అవుట్పుట్.
టోన్ రీడ్ చేయడం, కాంటెక్స్ట్ స్విచ్ చేయడం, రిప్లై లో మూడ్ మ్యాచ్ చేయడం — ఇవన్నీ సిపియు సైకిల్స్ తీసుకుంటాయి.
ఈవెనింగ్ కి — అవుట్పుట్ కెపాసిటీ ఎగ్జాస్టెడ్.
ఇది డెసిషన్ ఫటీగ్ కాదు ఎగ్జాక్ట్లీ.
ఇది రిలేషనల్ అవుట్పుట్ ఫటీగ్.
మావా, ఇది మూడ్ కాదు — ఇది రిసోర్స్ అలొకేషన్.
మెసేజ్ వచ్చినప్పుడు సిస్టమ్ చెక్ చేస్తది:
ఈ కన్వర్సేషన్ కి అవైలబుల్ కెపాసిటీ ఉందా?
లేదు అంటే — క్యూడ్.
ఆ క్యూ క్లియర్ అవ్వకముందే మరొకటి వస్తది.
క్యూ పెరుగుతోంది. సిస్టమ్ స్లో అవుతోంది.
ఇందులో క్యారెక్టర్ ఫ్లా లేదు, రిలేషన్షిప్ ఫెయిల్యూర్ లేదు.
కెపాసిటీ లేదు. రూడ్నెస్ కాదు.
ఒడియమ్మ! — ఇది ఒక్కరోజులో రాలేదు అని గుర్తొచ్చినప్పుడు అనిపిస్తది.
- 22కి — రిప్లై ఫాస్ట్ గా వచ్చేది.
- 25కి — కొంచెం డిలే అయ్యేది, అప్పుడు ఎక్స్ప్లైన్ చేసేవాళ్ళం.
- 28కి — క్యూ పెరిగింది, అపాలజైజ్ చేసేవాళ్ళం.
ఇప్పుడు — బ్యాక్లాగ్ పర్మనెంట్ గా ఉంది, ఎక్స్ప్లైన్ చేయడం కూడా ఎగ్జాస్టింగ్ అయిపోయింది.
జాబ్ వచ్చింది, రెస్పాన్సిబిలిటీస్ స్కేల్ అయ్యాయి, సోషల్ సర్కిల్ ఎక్స్పాండ్ అయింది, ఎక్స్పెక్టేషన్స్ పెరిగాయి — బ్యాండ్విడ్త్ సేమ్ గా ఉంది.
విజాగ్ పోర్ట్ ఎక్స్పాన్షన్ జరిగింది, కార్గో వాల్యూం పెరిగింది — ఇన్ఫ్రాస్ట్రక్చర్ సేమ్ గా ఉంటే బ్యాక్లాగ్ వస్తది.
ఇందులో పోర్ట్ ఫాల్ట్ కాదు, కార్గో ఫాల్ట్ కాదు.
కెపాసిటీ మరియు లోడ్ మధ్య మిస్మ్యాచ్.
పర్సనల్ బ్యాండ్విడ్త్ కూడా సేమ్ — లోడ్ పెరిగింది, కెపాసిటీ పెరగలేదు, బ్యాక్లాగ్ వస్తోంది.
ఎవరూ నోటిస్ చేయలేదు. మనమే నోటిస్ చేయలేదు.
గ్రాడ్యువల్లీ జరిగింది — మైల్స్టోన్ లేకుండా, అనౌన్స్మెంట్ లేకుండా.
ఒక్కరోజులో రాలేదు. తెలుసా?
ఇప్పుడు రియల్ టాక్ — ఎగ్జాస్టెడ్ గా ఉన్నా అవైలబుల్ గా పెర్ఫార్మ్ చేయడం ఎవరి బెనిఫిట్ కోసం, ఎగ్జాక్ట్లీ?
మీరు రిప్లై చేస్తూ వచ్చారు — ఫాస్ట్ గా, కన్సిస్టెంట్లీ.
ఎక్స్పెక్టేషన్ సెట్ అయింది. రీసెట్ కాలేదు.
ఒక్కసారి స్లో అయితే:
“నేను ఏదైనా చేశానా?” వస్తది.
రెండుసార్లు స్లో అయితే:
“మనకేమైనా ప్రాబ్లమ్ ఉందా?” వస్తది.
ఆ క్వశ్చన్ కి ఆన్సర్ చేయడానికి కూడా కెపాసిటీ కావాలి — అది లేదు, కానీ గిల్ట్ వస్తది.
గిల్ట్ వస్తే ఓవర్ఎక్స్టెండ్ చేస్తావు.
ఓవర్ఎక్స్టెండ్ చేస్తే ఫటీగ్ పెరుగుతది.
ఫటీగ్ పెరిగినా అవైలబుల్ గా పెర్ఫార్మ్ చేస్తావు — లూప్ కంప్లీట్.
నువ్వు ఎగ్జాస్ట్ అవుతున్నావు, ఎక్స్పెక్టేషన్ రీసెట్ అవ్వట్లేదు.
యే— ఆల్వేస్ అవైలబుల్ గా ఉన్నావు కదా, ఆ అవైలబిలిటీ ని అసెట్ గా లిస్ట్ చేశారు — మీ పెర్ఫార్మెన్స్ రివ్యూ లో.
“టీమ్ ప్లేయర్. ఆల్వేస్ రెస్పాన్సివ్.”
కాస్ట్ మీది, క్రెడిట్ వేరేవాళ్ళది.
రిలేషన్షిప్స్ లో కూడా సేమ్ మెకానిక్.
“వాడు/ఆమె రిప్లై చేస్తారు, వెయిట్ చేద్దాం” అని కాదు —
“రిప్లై రావాలి, ఎందుకు రాలేదు?” అవుతది.
ఆ ఎక్స్పెక్టేషన్ మీరు బిల్డ్ చేశారు — కన్సిస్టెంట్లీ, ఇయర్స్ గా, ఇంటెన్షనల్లీ కాదు, కానీ ఎఫెక్టివ్ గా.
ఆ లూప్ మీరు బ్రేక్ చేయాలి. వాళ్ళు చేయరు. తెలుసా?
సింపుల్ గా చెప్పాలంటే — ఎగ్జిట్ అంటే బర్న్ అవ్వడం కాదు.
త్రీ థింగ్స్.
ఒకటి: క్యూ అక్నాలెడ్జ్ చేయడం.
“రిప్లై ఇవ్వాలి, ఇప్పుడు కాదు” అని తెలుసుకోవడం — గిల్ట్ లేకుండా.
ఈ ఆర్టికల్స్ కూడా మీకు హెల్ప్ అవుతాయి : Emotional Burnout
ఐసీయూ లో ఏ పేషెంట్ కి ఫస్ట్ అటెన్షన్ అని డిసైడ్ చేసే ట్రియాజ్ లాజిక్ ఉంటది — ఇది క్రూయెల్టీ కాదు, కెపాసిటీ మేనేజ్మెంట్.
సేమ్ లాజిక్.
పెండింగ్ లో ఉన్న కన్వర్సేషన్ ఇన్వాలిడ్ కాదు — షెడ్యూల్డ్ అయింది.
రెండు: ఎక్స్పెక్టేషన్ రీసెట్ చేయడం.
“నేను ఫాస్ట్ రిప్లై చేస్తాను” అనే ఐడెంటిటీ — అప్డేట్ చేయాలి.
ఒక్కసారి.
“నా రెస్పాన్స్ టైమ్ చెంజ్డ్, వర్క్లోడ్ వల్ల” — ఎక్స్ప్లనేషన్ ఎనఫ్.
అపాలజీ కాదు.
ఒక్కసారి చెప్తే చాలు, రిపీటెడ్గా జస్టిఫై చేయక్కర్లేదు.
సిస్టమ్ అప్డేట్ అయింది, చేంజ్లాగ్ ఇచ్చాం, మూవ్ ఆన్.
మూడు: కెపాసిటీ ప్రొటెక్ట్ చేయడం.
రిలేషనల్ అవుట్పుట్ కి ఒక లిమిట్ సెట్ చేయడం — టెకీస్ కి అర్థమయ్యే లాంగ్వేజ్ లో చెప్పాలంటే: రేట్ లిమిటింగ్.
రిక్వెస్ట్ ఫ్లడ్ వస్తే సర్వర్ క్రాష్ అవుతది.
డ్యామ్ కట్టడం వాటర్ స్టాప్ చేయడానికి కాదు — ఫ్లో మేనేజ్ చేయడానికి.
రోజూ అందరికీ అన్నీ — సస్టైనబుల్ కాదు.
ఒక్కొక్కరికి, ఒక్కొక్క వేళ, కెపాసిటీ ఉన్నప్పుడు — దాట్స్ ది వర్కింగ్ మోడల్.
ఇవేవీ డ్రామాటిక్ కాదు.
రిలేషన్షిప్స్ ఎండ్ అవ్వవు, పీపుల్ డిసప్పాయింట్ అవ్వరు — అయినా అవుతారు కొంతమంది, కానీ ఆ డిసప్పాయింట్మెంట్ మీ ప్రాబ్లమ్ కాదు.
మీరు అవైలబుల్ కెపాసిటీ ని ఆనెస్ట్లీ అలొకేట్ చేస్తున్నారు.
అది ఇంటెగ్రిటీ, అవాయిడెన్స్ కాదు.
మెసేజ్ పెండింగ్ లో ఉంది.
అది రూడ్ కాదు.
సిస్టమ్ తన పని చేస్తోంది.
చెప్పాలే.
అందంగా అనిపించిన భావాన్ని పదాల్లో మార్చే నైపుణ్యం, ప్రతి వాక్యంలో తలపోసే సున్నితత్వం… ఇవే సంజన రాతల్లో ప్రత్యేకత. ప్రేమ, నమ్మకం, ఒత్తిడిలాంటి భావోద్వేగాల్ని నిండుగా చెప్పేలా, కానీ చదివినవాళ్ల గుండె నొప్పించకుండా రాయడమే ఆమె శైలి. ఆమె వాక్యాల్లో తడిచినపుడు, మీ జీవితపు చిన్న మజిలీ గుర్తొస్తుందనిపించకమానదు.
