అబద్ధాలు చెప్పడం ఎప్పుడు అలవాటుగా మారుతుందో తెలుసా? – ది హెవీ మాస్క్

ఒక నిశ్శబ్ద రాత్రి, గదిలో మీరు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, మీ గుండె చప్పుడు మీకే వినిపిస్తున్నప్పుడు… ఎప్పుడైనా గమనించారా? ఒక చిన్న అబద్ధం పెదవుల దాటి బయటకు వచ్చే ముందు మన శరీరంలో జరిగే ఆ వింత ప్రక్రియను? గొంతులో ఏదో ఒక చిన్న అడ్డంకి, అరచేతుల్లో స్వల్పంగా చిమచిమలాడే చెమట, గుండె వేగం ఒక్కసారిగా పెరగడం. ఆ క్షణం, మన మెదడు ఒక అద్భుతమైన కానీ ప్రమాదకరమైన కథను అల్లుతుంది. అసలు ఎందుకు మనం ఆ చిన్న అబద్ధాన్ని ఆశ్రయిస్తాం? ఆ క్షణానికి అది ఒక రక్షణ కవచంలా అనిపిస్తుంది. ఎదుటివారి కోపం నుండి తప్పించుకోవడానికో, లేక మనల్ని మనం గొప్పగా చూపించుకోవడానికో ఒక ముసుగుని ధరిస్తాం. కానీ ఆ ముసుగు మెల్లగా మన చర్మంలోకి ఇంకిపోతూ, మన ముఖంలో భాగమైపోతుందని మనం గుర్తించం. ఆ అబద్ధం చెప్పిన తర్వాత వచ్చే ఆందోళన, ఆ పైన అది బయటపడుతుందేమో అన్న భయం… ఇవన్నీ కలిపి ఒక భారమైన భావనను మిగులుస్తాయి. అదే ‘ది హెవీ మాస్క్’. ఈ ముసుగు ధరించడం సులభమే కానీ, దానిని మోయడం మాత్రం అసాధ్యమైనంత భారంగా మారుతుంది. మనిషి తన అస్తిత్వాన్ని కోల్పోయి, తను సృష్టించుకున్న ఒక కల్పిత ప్రపంచంలో బందీ అయ్యే తొలి అడుగు ఆ చిన్న అబద్ధమే.

మన జీవితంలో ఈ అబద్ధం అనే విత్తనం ఎప్పుడు పడింది అని ఆలోచిస్తే, మనం మన బాల్యంలోకి వెళ్ళాలి.

ఎప్పుడైనా అనుకున్నారా… మన తెలుగు ఇళ్లలో పెరిగే క్రమశిక్షణ, ఆ కఠినమైన నియమాలు మనల్ని తెలియకుండానే అబద్ధాల వైపు నడిపిస్తాయని? “మార్కులు ఎన్ని వచ్చాయి?” అన్న తండ్రి గద్దింపునకో, లేక “ఆ పని ఎవరు చేశారు?” అన్న తల్లి కోపానికో భయపడి, మనల్ని మనం కాపాడుకోవడానికి చెప్పే మొదటి చిన్న అబద్ధమే మన మనుగడకు సాధనం (Survival tool) అవుతుంది. ఒక తెలుగు మధ్యతరగతి ఇంట్లో, తప్పు చేస్తే దొరికే శిక్ష కంటే, అబద్ధం చెప్పి తప్పించుకోవడం సులభమని ఆ చిన్నారి మెదడు గ్రహిస్తుంది. అక్కడ నుండి మొదలవుతుంది ఆ ప్రయాణం. మనం ప్రేమిస్తున్న వ్యక్తుల ముందు మన బలహీనతలను బయటపెడితే వారు మనల్ని తక్కువ చేస్తారేమో అన్న భయం, అబద్ధాన్ని ఒక రక్షణ కవచంగా మార్చుకునేలా చేస్తుంది. తల్లిదండ్రుల అంచనాలను అందుకోలేనప్పుడు, సమాజం విధించిన చట్రంలో ఇమడలేనప్పుడు, ‘అబద్ధం’ అనేది ఒక మత్తుమందులా పనిచేస్తుంది. అది ఆ క్షణానికి నొప్పిని తగ్గిస్తుంది కానీ, లోలోపల ఒక పెద్ద అగాధాన్ని సృష్టిస్తుంది. మన మూలాల్లోనే నాటబడిన ఈ భయం, పెద్దయ్యాక ఒక వ్యక్తిత్వ లోపంగా మారుతుందన్న సత్యాన్ని మనం గ్రహించేసరికి చాలా కాలం గడిచిపోతుంది.

అబద్ధం చెప్పడం – ఒక ఆర్థిక లావాదేవీ:

• అబద్ధం చెప్పడం అనేది ఒక ఆర్థిక లావాదేవీ లాంటిది, కాకపోతే ఇక్కడ మనం చెల్లించేది ‘మెంటల్ ఎనర్జీ’
• దీనిని ‘కాంపౌండ్ ఇంట్రెస్ట్ ఆఫ్ లైస్’ అని పిలవవచ్చు

అబద్ధాల వల:

• ఒక చిన్న అబద్ధాన్ని నిజం అని నమ్మించడానికి, దానికి మద్దతుగా మరో రెండు అబద్ధాలు చెప్పాల్సి వస్తుంది
• అలా ఒక అబద్ధాల వల (Web of lies) అల్లబడుతుంది

మెదడుపై ఒత్తిడి:

• ఈ ప్రక్రియలో మన మెదడు చాలా ఒత్తిడికి గురవుతుంది
• అసలు నిజం ఏమిటి, మనం ఎవరికి ఏ అబద్ధం చెప్పాం, ఏ సందర్భంలో ఏ కథ అల్లాం… ఇవన్నీ గుర్తుపెట్టుకోవడం ఒక పెద్ద సర్కస్ ఫీటులా మారుతుంది

ఎందుకు అబద్ధం చెప్తారు:

• నిజం చెప్పడం వల్ల వచ్చే తక్షణ పరిణామాల కంటే, అబద్ధాన్ని కాపాడుకుంటూ వెళ్లడం సులభమని భ్రమిస్తారు
• కాలక్రమేణా ఆ అబద్ధాల వడ్డీ పెరిగిపోయి, మనిషి తన సొంత వాస్తవికతను (Reality) మర్చిపోతాడు

మానసిక ప్రభావం:

• ఒక కల్పిత ప్రపంచాన్ని సృష్టించి, అందులో జీవించడం వల్ల కలిగే మానసిక అలసట వర్ణనాతీతం
• నిజం చెప్పిన వ్యక్తి నిశ్చింతగా నిద్రపోగలడు, ఎందుకంటే అతడు దేనినీ గుర్తుపెట్టుకోవాల్సిన అవసరం లేదు
• అబద్ధాల ముసుగులో ఉన్న వ్యక్తి, ప్రతి నిమిషం తన అబద్ధం ఎక్కడ బయటపడుతుందోనని పహారా కాస్తూనే ఉండాలి
• ఈ నిరంతర జాగ్రత్త అతడిని మానసికంగా కుంగదీస్తుంది

నేటి ఆధునిక యుగంలో, ఈ అబద్ధాల ముసుగుకు ఒక కొత్త రంగు అద్దింది సోషల్ మీడియా. మనం ప్రతిరోజూ చూసే ఇన్‌స్టాగ్రామ్ ఫిల్టర్లు, ఫేస్‌బుక్ స్టేటస్ అప్‌డేట్లు… ఇవన్నీ ఒక రకమైన ‘డిజిటల్ అబద్ధాలు’ కావా? మన జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలు ఉన్నా, మనం మాత్రం ప్రపంచానికి మన సుఖ సంతోషాలనే చూపిస్తాం. ఆకర్షణీయమైన ఫొటోల వెనుక ఉన్న నిస్సారమైన జీవితాన్ని దాచిపెట్టి, అందరం సంతోషంగా ఉన్నామని ఒకరికొకరు అబద్ధాలు చెప్పుకుంటున్నాం. ఎప్పుడైనా అనుకున్నారా…మనం ఇతరుల కోసం బతుకుతున్నామా లేక మన కోసం బతుకుతున్నామా అని? ఈ ‘సోషల్ మీడియా మిరాజ్’ (మరీచిక) మనల్ని ఒక భ్రమలో బతికేలా చేస్తోంది. పక్కవాడి లైకులు, కామెంట్ల కోసం మన వాస్తవికతను తాకట్టు పెడుతున్నాం. ఇక్కడ అబద్ధం అనేది కేవలం మాటల్లోనే లేదు, మనం ప్రదర్శించే జీవనశైలిలో కూడా ఉంది. అందమైన వెకేషన్ ఫోటోలు, ఖరీదైన భోజనం… ఇవన్నీ మన అంతర్గత శూన్యాన్ని నింపడానికి మనం ధరిస్తున్న ముసుగులు. మనం సంతోషంగా ఉన్నామని ప్రపంచానికి అబద్ధం చెప్పడంలో, నిజంగా సంతోషించే క్షణాలను కోల్పోతున్నాం. ఈ డిజిటల్ ముసుగు ధరించడం వల్ల, మనం ఎవరు అన్న అసలు గుర్తును (Identity) మనమే కోల్పోయే ప్రమాదం ఉంది.

అబద్ధం చెప్పడం అనేది ఒక ఎంపిక (Choice) నుండి ఒక అలవాటుగా (Habit) ఎప్పుడు మారుతుందో తెలుసా? అది చాలా సూక్ష్మంగా జరుగుతుంది. మొదట్లో ఒక ప్రయోజనం కోసం చెప్పిన అబద్ధం, మెల్లగా ప్రతి చిన్న విషయానికి కూడా చెప్పాల్సి వస్తుంది. అవసరం లేకపోయినా అబద్ధం చెప్పడం, అది ఒక సహజ సిద్ధమైన ప్రతిచర్యగా మారిపోవడాన్నే ‘పాథలాజికల్ లైయింగ్’ (Pathological lying) అంటారు. ఇక్కడ మనిషికి అబద్ధం చెప్పడం వల్ల వచ్చే లాభం కంటే, ఆ అబద్ధం చెప్పడంలోనే ఒక రకమైన తృప్తి లభిస్తుంది. అసలు ఎందుకు ఇది జరుగుతుందంటే, మన మెదడులోని రసాయన వ్యవస్థ ఆ అబద్ధానికి అలవాటు పడిపోతుంది. నిజం చెబితే వచ్చే ‘బోరింగ్’ ఫీలింగ్ కంటే, ఒక కథను అల్లి చెప్పడంలో వచ్చే ‘థ్రిల్’ మనిషిని బానిసగా చేస్తుంది. అబద్ధం చెప్పడం అనేది ఒక వ్యసనంలా మారుతుంది. ఈ స్థితిలో ఉన్న వ్యక్తికి తను చెబుతున్నది అబద్ధం అని కూడా ఒక్కోసారి అనిపించదు. తను సృష్టించిన లోకంలో తనే నిజమని నమ్ముతూ జీవిస్తాడు. ఒకప్పుడు రక్షణ కోసం ధరించిన ముసుగు, ఇప్పుడు తన ముఖానికే అతుక్కుపోయింది. దానిని విడదీయడం ప్రాణాపాయం అన్నంత భయం అతడిలో మొదలవుతుంది. ఇదే అబద్ధం అలవాటుగా మారే మలుపు.

ఈ ముసుగు ధరించడం వల్ల మనం చెల్లించే అతిపెద్ద మూల్యం ‘ఏకాంతం’ (Loneliness). వందల మంది స్నేహితులు ఉండవచ్చు, కుటుంబం ఉండవచ్చు, కానీ మీ అసలు స్వరూపం ఎవరికీ తెలియకపోవడమే అతిపెద్ద శాపం. ఒక అబద్ధాల మనిషి ఎప్పుడూ ఒంటరివాడే. ఎందుకంటే, అతడు ఎవరితోనూ మనసు విప్పి మాట్లాడలేడు. ఒకవేళ నిజం చెబితే తన గౌరవం పోతుందేమో, తన మీద ఉన్న ప్రేమ తగ్గిపోతుందేమో అన్న భయం అతడిని ఇతరులకు దూరం చేస్తుంది. ఆ ముసుగు వెనుక ఉన్న మనిషి ఆకలితో ఉంటాడు… గుర్తింపు కోసం కాదు, కేవలం ఎవరైనా తనను ఉన్నదున్నట్లుగా అర్థం చేసుకుంటారేమో అన్న ఆశతో. కానీ ఆ ముసుగు ఎంత అందంగా ఉంటే, దాని వెనుక ఉన్న మనిషి అంతగా కనుమరుగైపోతుంటాడు. ఎప్పుడైనా అనుకున్నారా… మనకు సన్నిహితంగా ఉన్న వారు మనల్ని ప్రేమిస్తున్నారా, లేక మనం ధరించిన ముసుగును ప్రేమిస్తున్నారా అని? ఈ ప్రశ్న అబద్ధాల మనిషిని నిరంతరం వేధిస్తుంది. అందరిలో ఉన్నా ఒంటరిగా అనుభూతి చెందడం, ఎవరికీ నిజంగా తెలియకపోవడం అనేది ఒక రకమైన మానసిక నరకం. ఈ ‘హెవీ మాస్క్’ మనల్ని సమాజం నుండి వేరు చేసి, ఒక చీకటి గదిలో బంధిస్తుంది.

అయితే, ఈ ముసుగును తొలగించడం అసాధ్యమా? ఖచ్చితంగా కాదు. కానీ ఇది ఒక సుదీర్ఘమైన, బాధాకరమైన ప్రక్రియ. దీనినే ‘పాత్ టు అథెంటిసిటీ’ (నిజాయితీ వైపు ప్రయాణం) అని అంటారు. మొదట చేయాల్సింది, ఆ ముసుగు భారంగా ఉందని గుర్తించడం. అబద్ధం చెప్పిన ప్రతిసారీ కలిగే ఆ గిల్ట్ (అపరాధ భావం)ను అణచివేయకుండా, దాన్ని స్వీకరించాలి. నిజం చెప్పడం మొదలుపెట్టినప్పుడు మొదట్లో ఒక రకమైన ‘ట్రూత్ హ్యాంగోవర్’ ఉంటుంది. అంటే, నిజం చెప్పినందుకు వచ్చే చిక్కులు, ఎదుటివారి అసహనం ఇబ్బంది కలిగించవచ్చు. కానీ ఆ అసౌకర్యం తాత్కాలికమే. మెల్లగా ఆ ముసుగును తీసివేస్తుంటే, శ్వాస తీసుకోవడం సులభమవుతుంది. అసలు ఎందుకు మనం ఇంతగా కష్టపడాలి? ఎందుకంటే, నిజంగా స్వేచ్ఛగా బతకడం అంటే మనలోని లోపాలను కూడా ధైర్యంగా ఒప్పుకోవడం. మనం ఎప్పుడైతే “నేను తప్పు చేశాను” లేదా “నేను ఇంతే” అని చెప్పగలమో, అప్పుడే మన మీద ఉన్న ఆ భారీ ముసుగు వీడిపోతుంది. వాస్తవికతను అంగీకరించడంలో ఒక గొప్ప ప్రశాంతత ఉంది. ఎదుటివారు మనల్ని ఇష్టపడతారో లేదో అన్న భయం పోయి, మనల్ని మనం ఇష్టపడటం మొదలుపెడతాం. అప్పుడే మనం ధరించిన ఆ ‘హెవీ మాస్క్’ నేలకూలుతుంది, ఒక నిజమైన మనిషి బయటకు వస్తాడు. ఈ ప్రయాణం కష్టతరమైనదే కావచ్చు, కానీ గమ్యం మాత్రం అపారమైన మానసిక స్వేచ్ఛ.