ఒక embarrassing memory randomly గుర్తొచ్చి “అయ్యో” అనుకోవడం — 5 సంవత్సరాల పాత incident brain ఎందుకు replay చేస్తుంది?
5 సంవత్సరాల పాత Embarrassment Brain Replay చేసింది — నువ్వేం చేశావు? ‘అయ్యో’ అన్నావు. మళ్ళీ చేశావు.
అందరం ఒప్పుకోలేని నిజం — మెమరీ వచ్చింది, 2019 లోది, పూర్తిగా అన్ప్రాంప్టెడ్ గా. నువ్వప్పుడు కాఫీ పెట్టుకుంటున్నావు. లేదా జగదాంబ జంక్షన్ లో ఒంటరిగా తింటున్నావు. లేదా ఫోన్ స్క్రోల్ చేస్తున్నావు, పక్కన పెట్టబోతున్నావు. అప్పుడే వచ్చింది — కాలేజ్ ఫస్ట్ ఇయర్ లో అన్న ఒక వాక్యం, తప్పుడు టైమింగ్ లో తప్పుడు మనిషికి. ఫుల్ సెన్సరీ డీటైల్ తో. ఐదు సంవత్సరాలు గడిచాయి కానీ బ్రెయిన్ కి అది నిన్ననే జరిగినట్టు ఉంది. నువ్వు “అయ్యో” అన్నావు — అవుట్ లౌడ్, ఒంటరిగా, ఎవరూ వినకుండా — మళ్లీ నీ పని చేసుకున్నావు.
ఇది మాల్ఫంక్షన్ కాదు. ఇది అందరికీ జరుగుతుంది, ఎవరూ అగ్రి చేసుకున్న షెడ్యూల్ లేకుండా, అడగకుండా, కాన్టెక్స్ట్ లేకుండా. బ్రెయిన్ అప్పుడే దాన్ని తెరిచింది — నువ్వు ఎందుకు అక్కడ జగదాంబ లో ఒంటరిగా ఈట్ చేస్తున్నావు అనే ఎంబారాస్మెంట్ చాలదని, పాత ఎంబారాస్మెంట్ కూడా యాడ్ చేసింది. తెలుసా? నువ్వు ఆ మోమెంట్ లో రెండు ఫ్రంట్స్ మీద ఓడిపోయావు, మరియు బ్రెయిన్ దాన్ని పూర్తిగా ఎఫిషియంట్గా మేనేజ్ చేసింది.
బ్రెయిన్ కి ఆర్కైవ్ లేదు. డ్రాఫ్ట్స్ ఫోల్డర్ మాత్రమే ఉంది.
యాక్చువల్ సీన్ ఏంటంటే — బ్రెయిన్ పాత ఫైల్ తెరిచింది, ఐదు సంవత్సరాల తర్వాత, ఒక రాండమ్ ఆఫ్టర్నూన్ లో. ఇది బ్రెయిన్ నిన్ను టార్చర్ చేయడానికి చేయడం లేదు. దీన్ని లాజిస్టికల్లీ అర్థం చేసుకోవాలి.
బ్రెయిన్ మెమరీస్ ని కంప్లీటెడ్ ఫైల్స్ లా స్టోర్ చేయదు. అన్ఫినిష్డ్ ప్రాసెస్లా స్టోర్ చేస్తుంది — స్పెసిఫికల్లీ అవి సోషల్ థ్రెట్ రెస్పాన్స్ ట్రిగ్గర్ చేసినప్పుడు. ఎంబారాస్మెంట్ అంటే బ్రెయిన్ కి ఒక మైల్డ్ డేంజర్ సిగ్నల్. ఏదో తప్పు జరిగింది.
రెప్యుటేషన్, బెలాంగింగ్, స్టేటస్ — ఏదైనా ఒక చిన్న వెర్షన్ ఫ్లికర్ అయింది. బ్రెయిన్ ఆ మెమరీ కి “అన్రిజాల్వ్డ్” అని ట్యాగ్ చేసింది, యాక్టివ్ ప్రాసెసింగ్ లో పెట్టింది. ఐదు సంవత్సరాల తర్వాత ఒక రాండమ్ సెన్సరీ క్యూ — ఒక స్మెల్, ఒక సాంగ్, ఒక స్పెసిఫిక్ ఆఫ్టర్నూన్ లైట్ — ఆ ఫైల్ ని తెరిచింది. “ఓవర్థింకింగ్” — వద్దు. ఇది డిఫరెంట్.
బ్రెయిన్ కి అన్ఫినిష్డ్ ఉంది. అందుకే తెరిచింది.
బ్రెయిన్ దాన్ని ఐదు సంవత్సరాలు యాక్టివ్ గా పట్టుకుంది ఎందుకంటే దానికి ఒక సాటిస్ఫైయింగ్ క్లోజ్ రాలేదు. అది క్రూరం కాదు. అది ఫంక్షనల్. ఫైల్ ఓపెన్ ఉంది. బ్రెయిన్ దాన్ని క్లోజ్ చేయాలని చూస్తోంది. తెలుసా? నువ్వు ఇర్రేషనల్ కాదు, నీ బ్రెయిన్ అది చేయాల్సింది చేస్తోంది.
ఇన్సిడెంట్ చిన్నదే. బ్రెయిన్ దానికి ఇచ్చిన వెయిట్ చూడు.
ఇక్కడ ట్విస్ట్ ఏమిటంటే — తిరిగి వచ్చే మెమరీస్ పెద్దవి కాదు. గిటామ్ లో ప్రెజెంటేషన్ పూర్తిగా మిస్ అవ్వడం కాదు. ఎంవీపీ కాలనీ లో షేర్డ్ ఆటో లో తప్పుడు మనిషిని చూసి వేవ్ చేయడం — మూడు మంది చూశారు — అది. లేదా మీటింగ్ లో తప్పుడు వర్డ్ వాడటం. లేదా తప్పుడు మోమెంట్ లో నవ్వడం. ఇవి — ఇవి వస్తాయి.
పెద్ద ఫెయిల్యర్స్ ప్రాసెస్ అయ్యాయి — నువ్వు వాటి గురించి మాట్లాడావు, వివరించావు, ఫీడ్బ్యాక్ వచ్చింది, ముందుకు వెళ్లావు. ఒక క్లోజింగ్ రిట్యువల్ జరిగింది. చిన్న సోషల్ ఎంబారాస్మెంట్స్ కి ఆ రిట్యువల్ రాలేదు. అవి కూర్చున్నాయి — “అన్ఫినిష్డ్” అని ట్యాగ్డ్, తర్వాత ట్రిగ్గర్ కోసం వెయిటింగ్.
ఏ ఆ ఇంపార్టెంట్ ప్రెజెంటేషన్ మిస్ అయినప్పుడు ఏడ్చావు, మాట్లాడావు, అయిపోయింది. కానీ ఆ ఆటో లో వేవ్ చేసిన మెమరీ? ఇంకా ఉంది. అది ప్రపోర్షనల్ కాదని తెలుసు. కానీ బ్రెయిన్ ప్రపోర్షన్ చూడదు — అది “రిజాల్వ్డ్” vs “అన్రిజాల్వ్డ్” మాత్రమే చూస్తుంది. తెలుసా? సైజ్ ప్రాబ్లమ్ కాదు, స్టేటస్ ప్రాబ్లమ్.
రీప్లే అవుతోంది అంటే — డిలీట్ కాలేదు.
మనం అనుకుంటాం “అయ్యో” అని చెప్పి వదిలేస్తే అయిపోతుంది… కానీ అది సరిగ్గా ఆపోజిట్ గా పని చేస్తుంది. మెమరీ సర్ఫేస్ అవుతుంది, నువ్వు క్రింజ్ అని సప్రెస్ చేస్తావు — బ్రెయిన్ లాగ్ చేస్తుంది: స్టిల్ అన్రిజాల్వ్డ్. స్టిల్ యాక్టివ్. తర్వాత మళ్లీ వస్తుంది.
మావ, “అయ్యో” అని సప్రెస్ చేస్తున్నావు — బ్రెయిన్ కి అది డిలీట్ కాదు. రీషెడ్యూల్.
సప్రెస్ చేశావు. కానీ క్లోజ్ చేయలేదు.
“అయ్యో” రియాక్షన్ — ఆ క్రింజ్, ఆ ఫిజికల్ రీకాయిల్, ఆ సౌండ్ — అది ఎంబారాస్మెంట్ కాదు. అది బ్రెయిన్ రీ-ప్రాసెస్ చేయాలని ట్రై చేసి అదే వాల్ ని హిట్ అవ్వడం. ఏది యాక్చువల్లీ క్లోజ్ చేస్తుందంటే: జెన్యూయిన్ రీఅప్రైజల్ — ఆ మెమరీ ని కాన్షస్ గా రీఫ్రేమ్ చేయడం, “ఇది ఆక్వర్డ్ అయింది కానీ నా తప్ప ఎవరూ గుర్తుపెట్టుకోలేదు” అని — లేదా థ్రెట్-ట్యాగ్ నేచురల్లీ డిగ్రేడ్ అయ్యేంత టైమ్ వెళ్లిపోవడం.
సప్రెషన్ అది కాదు. సప్రెషన్ అంటే పోస్ట్పోన్మెంట్ మాత్రమే.
వాట్ హ్యాపెన్డ్: రీప్లే.
వాట్ షుడ్ హ్యాపెన్డ్: రీఅప్రైజల్.
హూ డ్రాప్డ్ ఇట్: నువ్వే — ప్రతిసారి “అయ్యో” అని వెళ్లిపోయినప్పుడు. తెలుసా? బ్రెయిన్ వెయిటింగ్ గా ఉంది, నువ్వు ఇంకా రాలేదు.
ఒక్కసారి ప్రాపర్లీ చూస్తే — వెళ్లిపోతుంది.
చాలా మందికి తెలియదు కానీ — ఆగిపోయిన మెమరీస్ ఆగిపోవడానికి నువ్వు వాటిని సప్రెస్ చేయలేదు. నువ్వు వాటి గురించి మాట్లాడావు — అవి బోరింగ్ అయ్యాయి. లేదా నువ్వు వాటిని నిజంగా ఫన్నీ గా ఫైండ్ చేశావు ఈవెంట్యువల్లీ. లేదా నువ్వు వాటిని చాలాసేపు చూశావు — థ్రెట్-ట్యాగ్ డిస్సాల్వ్ అయింది.
బ్రెయిన్ ని ఒక్కసారి ఆపి చూస్తే అది క్లోజ్ అవుతుందా అవదా?
రీఅప్రైజల్ అంటే థెరపీ-స్పీక్ కాదు. అంటే — మెమరీ వచ్చినప్పుడు “అయ్యో” అని పరిగెత్తే బదులు పది సెకండ్స్ చూడడం. నోట్ చేయడం: ఐదు సంవత్సరాల క్రితం. ఎవరూ గుర్తుపెట్టుకోలేదు. వరల్డ్ కొనసాగింది. ట్యాగ్ అప్డేట్. ఫైల్ క్లోజ్డ్. ఇది గ్యారంటీ కాదు. కానీ ఇది మాత్రమే యాక్చువల్లీ వర్క్ అయ్యే మెకానిజమ్. తెలుసా? ఆ ఫైల్ ని నువ్వు పట్టుకోలేదు. కానీ నువ్వే క్లోజ్ చేయగలవు.
“అయ్యో” అన్నావు. ఓకే. నెక్స్ట్.
ఇప్పుడు రియల్ టాక్ — మెమరీ వస్తుంది. మళ్లీ. బహుశా ఒక్కసారి. బహుశా ఇంకా కొన్ని సార్లు. “అయ్యో” కూడా వస్తుంది — అది రిఫ్లెక్స్, ఛాయిస్ కాదు. కానీ ఇప్పుడు నీకు తెలుసు అది ఏంటో: బ్రెయిన్ ఒక అన్రిజాల్వ్డ్ ఫైల్ ని పింగ్ చేస్తోంది.
నువ్వు దాన్ని అన్రిజాల్వ్డ్ గా లాగ్ చేయవచ్చు — “అయ్యో” అని వెళ్లిపోవచ్చు. లేదా చూడవచ్చు, నోట్ చేయవచ్చు, ట్యాగ్ అప్డేట్ అనుమతించవచ్చు. రెండూ డ్రామాటిక్ కాదు. రెండూ ఒక కన్వర్సేషన్ అడగవు, కాన్ఫ్రంటేషన్ అడగవు, బ్రేక్డౌన్ అడగవు. ఇది మెయింటెనెన్స్ మాత్రమే. నువ్వు ఒంటరిగా, క్వయిట్గా, బహుశా ఇంకేదైనా చేస్తున్నప్పుడు చేసే మెయింటెనెన్స్. చెప్పాలే.
నీ హార్ట్కి టచ్ అయ్యే మరో పీస్ ఇది – రిగ్రెట్ అండ్ ఫెయిల్యూర్
అందంగా అనిపించిన భావాన్ని పదాల్లో మార్చే నైపుణ్యం, ప్రతి వాక్యంలో తలపోసే సున్నితత్వం… ఇవే సంజన రాతల్లో ప్రత్యేకత. ప్రేమ, నమ్మకం, ఒత్తిడిలాంటి భావోద్వేగాల్ని నిండుగా చెప్పేలా, కానీ చదివినవాళ్ల గుండె నొప్పించకుండా రాయడమే ఆమె శైలి. ఆమె వాక్యాల్లో తడిచినపుడు, మీ జీవితపు చిన్న మజిలీ గుర్తొస్తుందనిపించకమానదు.
