గ్రూప్ చాట్లో “హాహా” టైప్ చేసి నిజంగా నవ్వకపోవడం — సామాజిక నవ్వు అనే కనిపించని అలవాటును మనం ప్రతిరోజూ అనుసరిస్తున్నాం.
మొన్న మా కజిన్ వాట్సాప్ గ్రూప్ లో ఒక మీమ్ పంపింది. నేను “😂😂 హాహాహా బాగుంది రా!” అని రిప్లై చేశాను. కానీ హానెస్ట్లీ చెప్పాలంటే నా ఫేస్ మీద ఒక్క చిరునవ్వు కూడా లేదు. ఫోన్ పక్కన పెట్టి మళ్ళీ నా పని చేసుకున్నాను.
మీకూ ఇలా అనిపించిందా ఎప్పుడైనా?
మనం రోజూ చేసే ఒక “ఇన్విజిబుల్ స్క్రిప్ట్”
మనకి తెలుసు కదా మన తెలుగు ఫ్యామిలీస్ లో గ్రూప్ చాట్స్ అంటే ఒక పెద్ద సంసారం లాంటివి. అత్తయ్య మార్నింగ్ మెసేజెస్ పంపిస్తుంది, మావయ్య పొలిటికల్ న్యూస్ ఫార్వర్డ్ చేస్తాడు, పిల్లలు మీమ్స్ వేస్తారు. ఆ మధ్యలో మనం ఉంటాం అన్నిటికీ రియాక్ట్ చేయాల్సిన బాధ్యత మనమీద ఉన్నట్టు ఫీల్ అవుతూ.
ఎవరైనా జోక్ చేస్తే నవ్వాలి. ఎవరైనా అచీవ్మెంట్ షేర్ చేస్తే “కంగ్రాట్స్!!! 🎉🎉” అని పంపాలి. ఎవరైనా శాడ్ న్యూస్ చెప్తే “అయ్యో పాపం ” అని టైప్ చేయాలి.
ఇది మనం డిసైడ్ చేసుకున్నదా? లేదు. ఎవరైనా నేర్పించారా? అదీ లేదు. కానీ మనం అందరం ఈ సోషల్ స్క్రిప్ట్ ని ఆటోమేటిక్గా ఫాలో చేస్తున్నాం.
“హాహా” అనే రెండు అక్షరాల లోపల ఎంత కాంప్లెక్సిటీ ఉందో!
పెద్దలు ఎప్పుడూ చెప్పేది “మాటలు మనసుకి అద్దం” అని. కానీ డిజిటల్ వర్ల్డ్ లో మన మాటలు మనసుకి అద్దం కాదు, సిచువేషన్ కి అద్దం అయిపోయాయి.
“హాహా” అంటే నవ్వు కాదు ఇప్పుడు. అది ఒక అక్నాలెడ్జ్మెంట్. “నీ మెసేజ్ చూశాను, నీకు బ్యాడ్ ఫీల్ అవ్వకూడదు, సో ఇదిగో నీకు కావలసిన రియాక్షన్” అని చెప్పే ఒక పొలైట్ సిగ్నల్.
మన ఇంట్లో కూడా ఇలాగే కదా పెద్దవాళ్ళు ఏదైనా చెప్తే, మనకి అగ్రీ అవ్వకపోయినా “అవునవును” అని తలూపుతాం. అది డిస్రెస్పెక్ట్ కాదు, అది సోషల్ హార్మొనీ కోసం మనం చేసే ఒక చిన్న అడ్జస్ట్మెంట్.
డిజిటల్ లాఫింగ్ కూడా అలాంటిదే.
ఈ రోజుల్లో “రియల్ నవ్వు” ఎక్కడ దాక్కుందో!
మనం చిన్నప్పుడు గుర్తుందా మొత్తం ఫ్యామిలీ కూర్చుని దూరదర్శన్ లో సీరియల్ చూస్తే, అందరూ ఒకేసారి నవ్వేవాళ్ళం. ఆ నవ్వుకి ఒక వెయిట్ ఉండేది. ఒక వార్మ్త్ ఉండేది.
ఇప్పుడు మనం 10 డిఫరెంట్ గ్రూప్ చాట్స్ లో “లొల్” టైప్ చేస్తున్నాం కానీ ఆ నవ్వు మన లోపల నుండి వస్తుందా అని చూసుకుంటే… సమ్టైమ్స్ కమ్స్, సమ్టైమ్స్ డజ్న్ట్.
అసలు విషయం ఏంటంటే మనం పర్ఫార్మేటివ్ లాఫింగ్ కి అలవాటు పడిపోయాం. స్క్రీన్ మీద నవ్వు ఎమోజీ వేస్తున్నాం, కానీ ఫేస్ మీద ఎక్స్ప్రెషన్ ఫ్లాట్ గా ఉంటుంది. ఇది తప్పు కాదు, ఇది మన డిజిటల్ లైఫ్ యొక్క ఒక పేటర్న్ అయిపోయింది.
మరి ఇందులో ప్రాబ్లెమ్ ఏముంది?
పెద్ద ప్రాబ్లెమ్ ఏమీ లేదు హానెస్ట్లీ. కానీ ఒక చిన్న క్వెశ్చన్ మాత్రం మనలో మనం వేసుకోవచ్చు.
రోజుకి ఎన్నిసార్లు మనం “హాహా” టైప్ చేస్తున్నాం?
వాటిలో ఎన్నిసార్లు యాక్చువల్లీ నవ్వాం?
మన తెలుగు సంప్రదాయం ప్రకారం ముఖంలో నవ్వు ఉంటే మనసు హెల్తీ గా ఉంటుందని అంటారు. కానీ ఆ నవ్వు స్క్రీన్ మీద ఉండి, మనసులో లేకపోతే?
సోషల్ లాఫింగ్ తప్పు కాదు. అది హ్యూమన్ కనెక్షన్ యొక్క ఒక పార్ట్. మనం సోషల్ యానిమల్స్ మనకి తెలుసు కదా గ్రూప్ లో బిలాంగ్ చేయాలని, అదర్స్ కి గుడ్ ఫీల్ ఇవ్వాలని మనకి నేచురల్లీ అనిపిస్తుంది.
కానీ ఒక్కసారి మీకు జెన్యూన్లీ నవ్వు వచ్చినప్పుడు, ఆ నవ్వుని నోటీస్ చేయండి. ఫోన్ లో “హాహా” టైప్ చేసే నవ్వుకి, మనసారా నవ్వే నవ్వుకి ఉన్న తేడా ఫీల్ అవుతుంది.
ఆ తేడా ఫీల్ అయినప్పుడు మీకే అర్థమవుతుంది, రియల్ నవ్వు ఎంత ప్రెషస్ గా ఉంటుందో.
మనలో చాలా మంది ఈ ఫేజ్లో ఉంటారు → Fight తర్వాత sorry చెప్పే బదులు snacks తీసుకొచ్చే relationships ఇది cute నా లేదా avoidance నా?
అందంగా అనిపించిన భావాన్ని పదాల్లో మార్చే నైపుణ్యం, ప్రతి వాక్యంలో తలపోసే సున్నితత్వం… ఇవే సంజన రాతల్లో ప్రత్యేకత. ప్రేమ, నమ్మకం, ఒత్తిడిలాంటి భావోద్వేగాల్ని నిండుగా చెప్పేలా, కానీ చదివినవాళ్ల గుండె నొప్పించకుండా రాయడమే ఆమె శైలి. ఆమె వాక్యాల్లో తడిచినపుడు, మీ జీవితపు చిన్న మజిలీ గుర్తొస్తుందనిపించకమానదు.
