Waiter పొరపాటు order తీసుకొచ్చినా correct చేయమని చెప్పలేకపోవడం people pleasing చిన్న చిన్న చోట్ల ఎలా కనపడుతుందో
వెయిటర్ తో కూడా చెప్పలేకపోతే పీపుల్ ప్లీజింగ్ అంటే ఇదే
ఆర్డర్ వేరే వచ్చింది. నువ్వు తిన్నావు. ప్లేట్ వచ్చింది, చూసావు, ఇది నువ్వు అడిగింది కాదు అని అర్థమైంది అయినా ఫోర్క్ తీసుకున్నావు. వెయిటర్ వెనక్కి తిరిగే ముందు ఒక్క సెకండ్ ఉంది. ఆ సెకండ్ లో పిలవొచ్చు. పిలవలేదు. ఆ 2 సెకండ్స్ గురించి ఇప్పుడు మాట్లాడాలి ఎందుకంటే అవి చాలా చెప్తున్నాయి.
యాక్చువల్ సీన్ ఏంటంటే అది మిస్టేక్ అని తెలుసు, మాట్లాడవచ్చు అని కూడా తెలుసు. అర్థం లేదు అని కూడా తెలుసు, రాంగ్ డిష్ తినడం. కానీ ఏదో లోపల ఒక కాల్క్యులేషన్ రన్ అయింది పిలిస్తే అందరూ చూస్తారు.
వెయిటర్ కి ఫేస్ అవుతుంది. పక్కన కూర్చున్నవాళ్ళు అన్కంఫర్టబుల్ అవుతారు. ఆ సీన్ మొత్తం నువ్వు క్రియేట్ చేసినట్టు అనిపిస్తుంది. అందుకే ఆగింది. అందుకే ఫోర్క్ తీసుకున్నావు. హా వెయిటర్ కి ఏం తెలుసు, నువ్వు రాంగ్ డిష్ తింటావని.
అతను పర్ఫెక్ట్లీ హ్యాపీ గా వెళ్ళిపోయాడు. నువ్వు మాత్రం 20 నిమిషాలు నువ్వు అడగని డిష్ తిన్నావు, ఒక్కసారైనా “ఇది నేను అడిగింది కాదు” అనుకుంటూ.
ఇది పాలైట్నెస్ అని అనిపించింది. ఇది కైండ్నెస్ అని అనిపించింది. కానీ ఇది ఏదీ కాదు. ఇది ప్యాటర్న్. ఇది ఒక పాత రిఫ్లెక్స్, అది రెస్టారెంట్ లో కూడా మేల్కొంది. ఇక్కడే మొదలు కాదు ఇక్కడ కనిపించింది.
పీపుల్ ప్లీజింగ్ అంటే సహాయం చేయడం కాదు. నీ డిస్కంఫర్ట్ ని నువ్వే మింగడం అది వేరే విషయం. చాలా మందికి తెలియదు కానీ ఈ రెండూ కంప్లీట్లీ వేరు ఎక్స్పీరియెన్స్ లు. ఒకటి నువ్వు ఇష్టంగా, విల్లింగ్లీ చేస్తావు. రెండోది అన్కంఫర్టబుల్ గా అనిపించినా, “వద్దు” అనాలని అనిపించినా, ఆపుకోలేవు.
బ్రెయిన్ ఒక ఫాస్ట్, ఆటోమేటిక్ కాల్క్యులేషన్ చేస్తుంది. “రాంగ్ డిష్ వచ్చిందని వెయిటర్ కి చెప్తే ఏమవుతుంది?” అని కాన్షస్లీ అడగదు అది మిల్లీసెకండ్స్ లో జరుగుతుంది. కాస్ట్ సైడ్ లో ఉంటుంది: వెయిటర్ కి ఇరిటేషన్ కలుగుతుంది, ఆ టేబుల్ దగ్గర ఆక్వర్డ్ పాజ్ వస్తుంది, పక్కన ఉన్న పీపుల్ చూస్తారు, ఏదో అన్నెసెసరిలీ పెద్దదిగా చేస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది. బెనిఫిట్ సైడ్ లో ఉంటుంది: నువ్వు అడిగింది వస్తుంది.
ఆ బ్రెయిన్ కి కాస్ట్ పెద్దదిగా కనిపించింది. బెనిఫిట్ చిన్నదిగా కనిపించింది. అందుకే ఆగింది.
ఇది లాజిక్ కాదు. ఇది కాల్పనిక మ్యాథ్ కాదు. ఇది లెర్న్డ్ రిఫ్లెక్స్ నువ్వు చాలా చిన్నప్పటి నుండి, చాలా చోట్ల, చాలా సార్లు రిహర్స్ చేసిన ఒక రెస్పాన్స్. ఒక్కసారి దాని పేరు తెలిసాక దాన్ని చూడొచ్చు. పేరు తెలియకపోతే అది జరుగుతూనే ఉంటుంది, నీకు అర్థం కాకుండా. పీపుల్ ప్లీజింగ్. ఇది నైస్ గా ఉండటం కాదు. ఇది నీ డిస్కంఫర్ట్ ని నువ్వే అబ్జార్బ్ చేసుకోవడం, సమ్వన్ ఎల్స్ కి ఇన్కన్వీనియెన్స్ కలగకుండా ఉండటానికి.
ఇది చాలా చోట్ల రన్ అవుతుంది. రెస్టారెంట్ అనేది ఒక్క ఎగ్జాంపుల్ చిన్నది, విజిబుల్ గా ఉంది కాబట్టి మొదలుపెట్టాం.
ఇంట్లో నేర్పించారు. ఎక్స్ప్లిసిట్లీ కాదు “ఇలా బిహేవ్ చేయి” అని క్లాస్ తీసుకోలేదు. కానీ కిచెన్ లో, డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర, గెస్ట్స్ వచ్చినప్పుడు, రిలేటివ్స్ ఉన్నప్పుడు చిన్న చిన్న మోమెంట్స్ లో ఒక ప్యాటర్న్ నేర్చుకున్నావు. “‘అది వేరేది వచ్చింది’ అంటే ‘పర్వాలేదు లే, తినెయ్’ అని ఆన్సర్ వచ్చింది.” ఆ ఆన్సర్ లో ఒక కంప్లీట్ వాల్యూ సిస్టమ్ ఉంది. నీ ప్రిఫరెన్స్ కంటే రూమ్ లో ఉన్న పీపుల్ కంఫర్ట్ పెద్దది. నీకు ఏం కావాలో అది వేరే వచ్చినా అడ్జస్ట్ చేయడం మంచిది. సీన్ చేయడం కంటే మింగడం బెట్టర్.
పాత జనరేషన్ కి అర్థం కాదు కానీ ఇది బ్లేమ్ కాదు.
వాళ్ళు రాంగ్ చేసారు అని కాదు. వాళ్ళు ఒద్దికగా పెంచాలని అనుకున్నారు. “ఒద్దిక” అనే వర్డ్ లో చాలా ఉంది ఆ వర్డ్ శాంతంగా ఉంటుంది, డిగ్నిఫైడ్ గా అనిపిస్తుంది, రాయలసీమ హౌస్హోల్డ్స్ లో దాన్ని కాంప్లిమెంట్ లా వాడతారు. “చాలా ఒద్దికగా ఉంటుంది” అంటే అది ప్రైజ్. కానీ ఆ ఒద్దిక లోపల ఒక హిడెన్ కాస్ట్ ఉంది నీ నీడ్ ని నువ్వే సెకండరీ చేసుకోవడం. అది ఆటోమేటిక్ గా అయిపోయింది. నువ్వు 8 ఏళ్ళకి నేర్చుకున్నది నువ్వు 28 ఏళ్ళకి స్టిల్ క్యారీ చేస్తున్నావు.
ఫలితం ఏమిటంటే ఇప్పుడు నువ్వు ఆఫీస్ లో ఎంటైర్ టీమ్ కి డెడ్లైన్స్ మేనేజ్ చేయగలవు. ప్రజెంటేషన్స్ ఇవ్వగలవు. డిఫికల్ట్ కాన్వర్సేషన్స్ హ్యాండిల్ చేయగలవు. కానీ వెయిటర్ తో “ఎక్స్క్యూస్ మీ, ఇది నేను ఆర్డర్ చేసింది కాదు” అని చెప్పడానికి లోపల ఏదో రెసిస్ట్ చేస్తుంది. ఆ గ్యాప్ అర్థమవుతోందా స్కిల్ ఉంది, కానీ పర్మిషన్ లేదు. బాగుంది. ఒద్దికగా పెంచారు. ఇంకేమీ యాడ్ చేయాల్సిన పని లేదు.
రెస్టారెంట్ కాదు – ఇది యాడికి వెళ్తుందంటే, చాలా దూరం వెళ్తుంది. ఒక్కో సిట్యుయేషన్ చూద్దాం.
ఆఫీస్ మీటింగ్ లో నువ్వు పెద్ద ఐడియా చెప్పావు. కాన్వర్సేషన్ మారింది, మర్చిపోయారు. అరగంట తర్వాత మరొకరు సేమ్ ఐడియా చెప్పారు అందరూ అప్రిషియేట్ చేసారు. నువ్వు ఏమీ అనలేదు. “పర్వాలేదు, నేనూ అదే చెప్పాను అని చెప్పడం పెట్టీ గా ఉంటుంది” అని మనసు రేషనలైజ్ చేసుకుంది.
ఒక ఫ్రెండ్ ఎప్పుడూ ప్లాన్ డిసైడ్ చేస్తుంది రెస్టారెంట్, మూవీ, టైమ్. నువ్వు ఎప్పుడూ అగ్రీ అవుతావు.
ఒక్కసారి కూడా “నాకు ఇక్కడికి వెళ్ళాలని లేదు” అని చెప్పలేదు. ఎందుకంటే ఆమె డిసప్పాయింట్ అవుతుంది. సీన్ అవుతుంది. ఫ్రెండ్షిప్ అఫెక్ట్ అవుతుంది. ఆ కాస్ట్ పెద్దదిగా అనిపించింది.
ఫ్యామిలీ ఫంక్షన్ లో నీకు అలర్జిక్ అయిన పదార్థం వడ్డించారు. “వద్దు” అంటే ఎందుకు వద్దు అని అడుగుతారు, ఎక్స్ప్లేన్ చేయాలి,
ఇక్కడ ట్విస్ట్ ఏమిటంటే డాక్టర్ దగ్గరికి ఒక స్పెసిఫిక్ క్వశ్చన్ తో వెళ్ళావు. మూడు వారాల నుండి ఏదో డిస్టర్బ్ చేస్తోంది, క్లారిఫై చేసుకోవాలని వెళ్ళావు. డాక్టర్ బిజీ గా అనిపించారు, హర్రీడ్ గా మాట్లాడుతున్నారు.
అనేనా?
ఒక్కో చోట ఒక్కో చిన్న పీస్ వదిలేస్తున్నావు. వర్క్ లో ఒక పీస్. ఫ్రెండ్షిప్ లో ఒక పీస్. హెల్త్ దగ్గర ఒక పీస్. ఆ పీసెస్ అన్నీ నీకు చెందినవే కానీ నువ్వే వదిలేసావు, సమ్వన్ ఎల్స్ అన్కంఫర్టబుల్ అవుతారని.
మనం అనుకుంటాం “నాకు కాన్ఫ్లిక్ట్ నచ్చదు, అది నా పర్సనాలిటీ. నేను న్యాచురల్లీ ఇలా ఉంటాను.” ఇది డిఫెండ్ చేసుకోవడం అర్థమవుతుంది. కానీ ఇక్కడ ఒక్క తేడా క్లియర్లీ చెప్పాలి.
పర్సనాలిటీ అంటే అది నీకు ఇష్టం. నువ్వు చూజ్ చేసుకున్నది. నీకు జెన్యూయిన్లీ కాన్ఫ్లిక్ట్ లో ఇంటరెస్ట్ లేకపోవడం, పీస్ ని ప్రిఫర్ చేయడం అది ఒక వ్యాలిడ్ ట్రైట్. కానీ పీపుల్ ప్లీజింగ్ అది కాదు. హ్యాబిట్ అంటే అది నీకు సేఫ్ గా అనిపించింది కాన్సిక్వెన్స్ ని అవాయిడ్ చేయడానికి డెవలప్ అయిన ఒక రెస్పాన్స్. రెండూ ఔట్సైడ్ నుండి సేమ్ గా కనిపిస్తాయి. ఫీల్ వేరు.
పర్సనాలిటీ లో నువ్వు “నో” చెప్పగలవు, కానీ చూజ్ చేయవు. హ్యాబిట్ లో నువ్వు “నో” చెప్పాలని అనిపించినా, అది ఫిజికల్లీ కష్టంగా అనిపిస్తుంది, త్రోట్ దగ్గర ఏదో ఆగిపోతుంది.
ఏదైనా చేయకుండా ఉన్నప్పుడు రాంగ్ డిష్ తినడం, క్వశ్చన్ అడగకపోవడం, ఐడియా క్లెయిమ్ చేయకపోవడం మొమెంటరీ రిలీఫ్ అనిపించింది, తర్వాత క్వయెట్ గా ఒక చిన్న లాస్ అనిపించింది అంటే అది నువ్వు కాదు. అది నువ్వు నేర్చుకున్నది. పీపుల్ ప్లీజింగ్ అనేది పర్సనాలిటీ కాదు అది కోపింగ్ మెకానిజం, చాలా కాలంగా యూజ్ చేసావు కాబట్టి పర్సనాలిటీ లా ఫీల్ అవుతోంది. ఒకప్పుడు, చిన్నప్పుడు, అది నిన్ను ప్రొటెక్ట్ చేసింది. ఇప్పుడు అది నిన్ను కాస్ట్ చేస్తోంది.
వెయిటర్ ఫ్రాజైల్ కాదు. నీ కంఫర్ట్ మ్యాటర్ అవుతుంది..
7 స్టెప్స్ లేవు. థెరపీ హోమ్వర్క్ లేదు. కంఫర్ట్ జోన్ గురించి స్పీచ్ లేదు. నెక్స్ట్ టైమ్ రాంగ్ ఆర్డర్ వస్తే, ఆ 2-సెకండ్ విండో లో హ్యాండ్ రైజ్ చేయి. “ఎక్స్క్యూస్ మీ” అను. అంతే.
హార్ట్ బీట్ కొంచెం పెరుగుతుంది, లోపల ఏదో రెసిస్ట్ చేస్తుంది అది కూడా నిజమే. అది నీకు పెద్ద డీల్ లా ఫీల్ అవుతుంది. కానీ వెయిటర్ కి అది ఒక రొటీన్ మోమెంట్. అతను 3 నిమిషాల తర్వాత నిన్ను గుర్తు పట్టడు. నెక్స్ట్ టేబుల్ కి వెళ్ళిపోతాడు. నీ ఫేస్, నీ ఆర్డర్, నీ “ఎక్స్క్యూస్ మీ” అతనికి కంప్లీట్లీ ఇర్రెలెవెంట్.
కానీ నువ్వు గుర్తు పడతావు. ఆ ఒక్కసారి రిఫ్లెక్స్ ఇంటరప్ట్ అయింది అంటే అది నీకు విజిబుల్ అవుతుంది. “ఓహ్, నేను ఇక్కడ ఆగాను, కానీ ఇప్పుడు మాట్లాడాను” అని నువ్వు నోటిస్ చేసుకుంటావు. అది నోటిస్ అయిన తర్వాత, నెక్స్ట్ టైమ్ కొంచెం ఈజియర్ అవుతుంది. తర్వాత కొంచెం ఈజియర్. ప్యాటర్న్ ఇంటరప్ట్ అవ్వాలంటే ఒక్కసారి చేయాలి మొదట.
హా వెయిటర్ ఏమైపోతాడు. కానీ నువ్వు ఏమైపోతావో చూడు.
మళ్ళీ చెప్పను.
ఇలాంటి ఎమోషన్స్ డీల్ చేసే మరో స్టోరీ ఇది → పబ్లిక్ లైఫ్ & సోషల్ ఫియర్
అందంగా అనిపించిన భావాన్ని పదాల్లో మార్చే నైపుణ్యం, ప్రతి వాక్యంలో తలపోసే సున్నితత్వం… ఇవే సంజన రాతల్లో ప్రత్యేకత. ప్రేమ, నమ్మకం, ఒత్తిడిలాంటి భావోద్వేగాల్ని నిండుగా చెప్పేలా, కానీ చదివినవాళ్ల గుండె నొప్పించకుండా రాయడమే ఆమె శైలి. ఆమె వాక్యాల్లో తడిచినపుడు, మీ జీవితపు చిన్న మజిలీ గుర్తొస్తుందనిపించకమానదు.
